باران می‌بارد. بچه‌ها دستشان را دور گردن هم اندازند تا سنگین‌تر شوند و آب آنها را با خودش نبرد، آب خیلی وقت است از سر این بچه‌ها گذشته!
باشگاه خبرنگاران جوان -گاهی وقت‌ها حرف‌زدن علاج است. برخی اوقات هم سکوت. زمان‌هایی هم، اما در این زندگی وجود دارد که نه صحبت فایده دارد نه سکوت. این روز‌ها باران می‌بارد. ما زیر بارش لطیفش کمی تَر می‌شویم، بوی خاک نم خورده حالمان را خوب می‌کند و چتری برای احتیاط برمی‌داریم. جایی دیگر از دنیا، اما همین باران دارد غزه را خفه می‌کند. اما نه! چرا نشانی غلط به خودمان بدهیم؟ خفه کردن کار اسرائیل است نه باران...
قلب ما مچاله شد از بس ظلم‌های بی‌امان صهیون در فلسطین را دیدیم. اینجا در ایران و هر جای دیگر جهان، باران یادآور لطافت‌هاست. فقط زمانی به خشم و خروش طبیعت؛ سیل تبدیل می‌شود که بارندگی بسیار زیاد باشد و بشر هم در مسیر عبور آب دخل و تصرف یا انحراف ایجاد کرده باشد.
اما به‌تازگی متوجه شده‌ایم که اسرائیل در زمینه ایجاد «سیل» و «سیلاب» علیه بشر هم فعالیت می‌کند. طوری همه چیز را به هم می‌ریزد که حتی باران رحمت خدا هم به بلای جان مردم غزه و فلسطین تبدیل شده است!
غم فلسطین هر بار ما را طوری غافلگیر می‌کند که به خودمان می‌گوییم: دیگر بدتر از این وجود ندارد...، اما چه کنیم که هر دَم آید غمی از نو به مبارک بادم!
هر بار با خبری جدید بیشتر غمگین می‌شویم و جا می‌خوریم. این روز‌ها هم‌زمان با ورود سامانه‌های قوی بارشی و بارندگی‌های سنگین پاییزی در کشور‌های مختلف، تصاویر دردناکی را در غزه مشاهده می‌کنیم بچه‌هایی که در خانه‌های پارچه‌ای، در آبی که بسته به قد و جثه شان تا زانو، کمر یا چانه‌شان بالاآمده، به خیال و ترس کودکانه شان گمان می‌کنند که نزدیک است خفه شوند! باران خیلی جا‌ها بارید حتی خیلی بیشتر از فلسطین، اما چه شد که کودکان کشور‌های دیگر عکس یادگاری در باران می‌گیرند و کودکان غزه و فلسطین عزا؟
اسرائیل از هفتاد و چند سال قبل، چکمه‌های اشغالگری خود را روی گلوی فلسطین گذاشته است. بعد از جنگ سال ۱۹۴۸ میلادی رسماً ده‌ها هزار فلسطینی را ناچار به خروج اجباری از زادگاهشان؛ سرزمین مادری کرد. همان روزی که از آن موقع تابه‌حال به‌روز «نکبت» معروف شد. رژیم اشغالگر از سال ۲۰۲۳ هم غزه را زیر باران بی‌امان موشک‌هایش گرفت.
اسرائیل ادعا کرد برای ازبین‌بردن و خلع سلاح «حماس»، غزه را بمباران می‌کند، اما حقیقت میدان؛ فجایع نسل‌کشی، کودک کشی، حمله به بیمارستان‌ها و زیرساخت‌ها و به طور خلاصه فروگذارنکردن از هیچ جنایتی نشان داد که این رژیم دروغ می‌گوید تا افکار عمومی را فریب بدهد و راحت حمله کند. اقدامات این رژیم در حمله به غزه به جایی رسید که حالا با هر نسیمی که می‌وزد هم تن و بدن فلسطینیان می‌لرزد، اما چرا؟
فلسطین؛ همسایه نجیب و دیرینه «مدیترانه» سالیان درازی است که با باران‌های موسمی شدید، موج و طوفان آشنا و همسایه است. سرزمین موج و باران و بندر، اما این بار به حالی افتاده که با باران هم غریبگی می‌کند از آن می‌ترسد. این روز‌ها تصاویر دردناکی از گرفتار شدن مردم غزه در محاصره روان آب‌های ناشی از بارندگی، به عبارتی تصرف شهر توسط باران، آدم را ناراحت می‌کند.
سال‌هاست و به‌خصوص سه سال پیاپی که خانه و زندگی مردم غزه توسط رژیم غاصب صهیونیستی بمباران و کاملاً تخریب شده است. شهروندان شهر یا به عبارت بهتر بازماندگان حملات اسرائیلی به اردوگاه و پناهگاه‌ها، پناه می‌برند، اما آنجا هم بمباران می‌شود. آوارگان ناچار به کوچ می‌شوند، اما مسیر کوچ هم در امان نمی‌ماند؛ بمباران در پی بمباران! همین نه راه پیش و نه راه پس داشتن و عاشق وطن بودن است که باعث شده اهالی غزه تصمیم بگیرند همان جا در میان ویرانه‌های شهری که همچنان دوستش دارند بمانند.
در مجاورت تلی از آوارِ خانه‌های سابق خود با هرچه دم دستشان هست و می‌توانند یک چادر و سرپناه دایر کنند. خانه‌ای برای سکونت و ماندن به پای وطن. عجیب اینکه دشمن همین خانه‌های پارچه‌ای را هم‌بار‌ها به بهانه مبارزه با «حماس» و «مقاومت» بمباران می‌کند!
حالا در غزه؛ در زیباشهر دیروز فلسطینی که امروز تلی از خاک و خاکستر از آن مانده، «زندگی» کردن تقریباً دست‌نیافتنی است. مردم تمام تلاششان را می‌کنند تا «زنده» بمانند. جنگ‌زدگانی که با مشکلات معیشتی شدید مانند کمبود غذا، آب و دارو رو‌به‌رو هستند. قحطی «تحمیلی» یا «اسرائیلی» را تحمل می‌کنند. خبر بدتر اینکه کار به جایی رسیده که این روز‌ها باران رحمت الهی هم شده بلای جان مردم.
عکس‌ها و ویدئو‌هایی که این روز‌ها از غزه بیرون می‌آید، به‌هیچ‌وجه معمولی نیست. دست می‌گذارد روی خرخره آدم و مثل بغض بزرگی که در گلو گیرکرده، راه نفس آدم را محکم بند می‌آورد. در غزه باران باریده و چادر‌ها پرازآب شده است. وزش شدید باد، سقف پارچه‌ای و سرپناه بعضی خانواده‌ها را از جا کنده و با خودش برده. حجم آب در بیشتر جا‌ها به حدی رسیده که حتی جمع‌کردن آن با کاسه و ظرف و دورانداختن آن به بیرون عملاً هیچ فایده‌ای ندارد. مردم، تسلیم هجوم آب به خانه‌های برزنتی و پارچه‌ای خودشان می‌شوند. آب تا زانو، کمر و سر بعضی از بچه‌ها بالاآمده و به خیال کودکانه شان کم مانده تا خفه شوند آب هر لحظه بالاتر می‌آید!
بچه‌های کوچک هم بیشتر وحشت و آرزو می‌کنند در دنیایی که هیچ‌چیز به آنها نداد، اما در عوض تقریباً همه چیزشان را گرفت، کاش دست‌کم فقط کمی هم شده قد بلندتر بودند. این‌طوری شاید آب دیرتر تا چانه‌شان بالا می‌آمد!
کودکان سیل‌زده، جنگ‌زده و به وحشت افتاده، ناچار به ستون میان چادر دست می‌اندازند. جسمشان معمولاً نحیف، لاغر و سبک است. بعید نیست با موج بعدی، آب بعضی‌ها را ببرد! بچه‌ها برای درامان‌ماندن از خفگی برای سنگین‌تر شدن دور هم حلقه می‌زنند؛ دستشان را دور گردن هم می‌اندازند مبادا آب کسی که کوچک‌تر و سبک‌تر است را با خودش ببرد یا خفه شوند! در همین اوضاع باید از ترس شنیدن پرواز جنگنده‌ها و بمباران هم بلرزند. سرما بدنشان را می‌لرزاند و کرخت می‌شوند. چیزی هم اگر برای خوردن داشتند در این سیل آب، نم‌کشیده و فاسد شده است.
آدم خفه می‌شود از دیدن این همه درد در یک شهر، در چادر محل اقامت آوارگان جنگی که حتی از آن چادر هم چیزی باقی نمانده است. دست خودمان نیست. به خودمان می‌آییم، می‌بینیم که با چشم اشک‌بار، سر و دستانمان را به حالت دعا بالا برده‌ایم. به خدا و دعاکردن برای فرج پناه می‌بریم. سرتاپای ما پر از سؤال است. این غصه کشنده این رنج که تا مغز استخوان آدم را می‌شکافد این همه درد بشر، کی تمام می‌شود؟ گناه این بچه‌ها چیست که زیر صدای موشک‌باران به دنیا آمدند، قد کشیدند، ترکش خوردند، دوام آوردند، اما حالا باید از باران رحمت خدا هم بترسند؟! تا پیش از یورش رژیم اسرائیل به کشور و مردم فلسطین، این بچه‌ها عادت داشتند زیر باران حلقه بزنند. صورتشان را رو به آسمان بگیرند.
شعر‌های کودکانه عربی در مدح باران بخوانند. کیف کنند از اینکه دانه‌های باران، صورت لطیفشان را لمس می‌کند. درست مثل کودکان دیگر کشور‌های جهان حالا، اما از همان باران می‌ترسند.
باران خدا با مردم، سر دشمنی ندارد. اینجا هم پای اسرائیل در میان است. اگر تمام خانه‌ها در غزه تخریب نمی‌شد. خیابان‌ها و مسیل‌های آب ویران نشده بودند مثل همیشه مثل بقیه شهر‌های دنیا، آب باران مسیر خودش را طی می‌کرد. جذب زمین می‌شد یا راه به دریا باز می‌کرد. حالا، اما شهر، شبیه چاله‌ای پر از آوار شده که می‌خواهد، اما نمی‌تواند آب باران را مهار کند. اسرائیل، چنان کشت‌وکشتار به راه انداخته که انگار قصد دارد با آخرین گلوله‌ها، آخرین بازماندگان غزه را هم از پا در بیاورد اگر با گلوله نشد چرا با باران نه؟!
وسط همه غصه‌های مردم غزه، میان همه خشم ما از اسرائیل، اما یک نور امید هم سراغ آدم می‌آید. یک قوت قلب و اطمینان خاطر. قطره‌های اشک از صورت کودکان فلسطینی سُر می‌خورد و غلت می‌زند توی آب باران که محاصره‌شان کرده است. همین صحنه تلخ، اما همان بارقه امید می‌شود. گفته‌اند و شنیده‌ایم که فرج امام عصر (عج) را طوری از خدا بخواهید که گویی کارد به استخوانتان رسیده است. آمین دعا‌های کودکان غزه در محاصره گرسنگی، جنگ، سرما و باران، خود خداست. رهبر شهید انقلاب درباره فلسطین؛ پاره تن اسلام، جمله معروف و عجیبی دارند: «فلسطین، کلید رمزآلود فرج است.»
ما یقین داریم، شوری اشک مظلومانه این کودکان در آب فرورفته، هیچ‌وقت از نظر خداوند دور نمی‌ماند. هیچ طوفانی نمی‌تواند آه این کودکان مظلوم را میان هوهوی نفس‌های خودش گم کند. امروز آب از سر غزه گذشت و کارد به استخوان رسید، خدا دعای «غریق» را زودتر اجابت می‌کند.
منبع: فارس