موسولینی که روزگاری با نام‌گذاری الهام‌گرفته از سوسیالیست‌ها و زیر سایه پدری آهنگر و ضدکاتولیک پرورش یافته بود، پیش از تبدیل شدن به چهره‌ای جنجالی، سال‌های جوانی‌اش را در فرار از سربازی، کارگری در سوئیس و فعالیت در محافل چپ‌گرا گذراند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ موسولینی با آرمان‌های استوار سوسیالیستی پرورش یافت و در جوانی به یکی از چهره‌های برجسته محافل سوسیالیستی ایتالیا تبدیل شد.
در ژوئن ۱۹۰۲، موسولینی برای فرار از خدمت سربازی به سوئیس رفت. او در آن‌جا به عنوان بنّا کار کرد، دستی در روزنامه‌نگاری آزمود و به یک اتحادیه کارگری پیوست.
او در جنبش سوسیالیستی ایتالیاییان مقیم سوئیس فعال شد؛ برای روزنامه لاوِنیره دل لاوُراتوره به معنای «آینده کارگر» مطلب می‌نوشت، نشست‌هایی ترتیب می‌داد، برای کارگران سخنرانی می‌کرد و به عنوان دبیر اتحادیه کارگران ایتالیایی در لوزان فعالیت داشت.
در سال ۱۹۰۳، پلیس برن او را به دلیل حمایت از برگزاری اعتصاب عمومی خشونت‌آمیز بازداشت کرد. موسولینی دو هفته را در زندان گذراند و سپس به ایتالیا اخراج شد. در آن‌جا آزاد شد و بار دیگر به سوئیس بازگشت.
در سال ۱۹۰۴، پس از آن‌که بار دیگر در ژنو بازداشت و به اتهام جعل مدارک از آن‌جا اخراج شد، به لوزان بازگشت. او در آن‌جا در بخش علوم اجتماعی دانشگاه لوزان تحصیل کرد و در درس‌های ویلفردو پارتو شرکت جست.
در دسامبر ۱۹۰۴، برای بهره‌مندی از عفو مربوط به فرار از خدمت سربازی ــ جرمی که به صورت غیابی بابت آن محکوم شده بود ــ به ایتالیا بازگشت.
از آن‌جا که انجام خدمت نظامی یکی از شروط برخورداری از عفو بود، در ۳۰ دسامبر ۱۹۰۴ [ ۹ دی ۱۲۸۳] به واحد «برساگلیری» در فورلی پیوست. پس از دو سال خدمت نظامی، از ژانویه ۱۹۰۵ تا سپتامبر ۱۹۰۶، بار دیگر به تدریس روی آورد.
موسولینی پس از ترخیص از ارتش، برای چندین روزنامه سوسیالیستی مطلب نوشت و سردبیری آن‌ها را برعهده گرفت و به عنوان ستاره نوظهور جناح چپ ایتالیا شناخته شد.
بنیتو موسولینی فرزند الساندرو موسولینی بود؛ آهنگری که سوسیالیستی جمهوری‌خواه و به‌شدت ضدکاتولیک بود. مادرش آموزگاری معتقد و کاتولیکی متدین بود.
این زوج با وجود دیدگاه‌های متضادشان درباره مذهب با یکدیگر ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند که بنیتو بزرگ‌ترین آن‌ها بود.
نام کامل او، «بنیتو آمیلکاره آندرئا موسولینی»، برگرفته از نام سه سوسیالیست برجسته بود. بنیتو در آهنگری به پدرش کمک می‌کرد و دیدگاه‌های سیاسی الساندرو ــ ملی‌گرایی، سوسیالیسم و جمهوری‌خواهی ــ را نیز از او به ارث برد.
منبع: rarehistoricalphotos.com