نشریه آمریکایی در تحلیلی نوشت: هیچ راهی برای بازگشت به شرایط گذشته وجود ندارد، پذیرش مدیریت مشترک ایران و عمان بر تنگه هرمز نقشی کلیدی در مذاکرات نهایی خواهد داشت.

نشریه آمریکایی فارین پالسی در تحلیلی به قلم کیت جانسون با استناد به دیدگاه جیمز کراسکا، استاد حقوق دریایی کالج جنگ دریایی آمریکا، تأکید می‌کند که ایران و عمان باید در هسته هر توافق پس از جنگ قرار بگیرند.

فارین پالسی با مطرح کردن این ادعا که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا ظاهرا بر فشار اقتصادی از طریق محاصره دریایی و محاصره زمینی علیه ایران تمرکز کرده عنوان می‌کند: «پرسش اصلی این است که سرنوشت تنگه هرمز چه خواهد شد؟»

جانسون با اشاره به اهمیت تنگه هرمز می‌نویسد: «پیش از جنگ ایران که از فوریه آغاز شد، این تنگه محل عبور ۲۰ درصد از صادرات نفت دریایی جهان بود و اگرچه در دهه ۱۹۸۰ در جریان جنگ ایران و عراق شاهد جنگ نفتکش‌ها بود، هرگز به طور کامل بسته نشده بود.»

فارین پالسی با اشاره به تداوم بسته ماندن تنگه هرمز تاکید می‌کند: «نرخ حمل‌ونقل همچنان چند برابر قیمت‌های پیش از جنگ است و نفتکش‌های متخلف همچنان منفجر می‌شوند؛ به طوری که تنها در ۲۴ ساعت گذشته دو حادثه گزارش شده است .»

نویسنده با اذعان به تنگ شدن عرصه به دشمن متجاوز آمریکایی در نتیجه بسته شدن تنگه هرمز که به تلافی جنگ‌افروزی آنها صورت گرفت و با اشاره به اینکه هرگونه پایان مذاکره‌شده برای ۹ ماه تجاوزگری ایالات متحده «باید تکلیف نظام کشتیرانی آینده تنگه هرمز را روشن کند»، می‌نویسد: «ایران بر سر بزرگ‌ترین دارایی راهبردی خود هرگز تسلیم نخواهد شد.»

کراسکا در طرحی با عنوان «اعلامیه هرمز» استدلال می‌کند که باید پذیرفت ایران پس از جنگ خواهان حفظ میزانی از کنترل بر یکی از گلوگاه‌های حیاتی اقتصاد جهان خواهد بود؛ اما نمی‌تواند تنها مرجع تصمیم‌گیرنده در این زمینه باشد. ایران و عمان، که آب‌های سرزمینی مشترک‌شان در تنگه هرمز به هم می‌رسد، باید در هسته هرگونه توافق پس از جنگ قرار داشته باشند. بااین‌حال، این توافق باید از حمایت قدرت‌های بزرگ دیگری نیز برخوردار باشد که به این آبراه وابسته‌اند؛ از جمله چین، ایالات متحده و اروپا.

از نظر عملی، چنین توافقی به معنای بازگشت به وضعیت پیش از جنگ خواهد بود؛ وضعیتی که در آن کشتی‌ها از بخش مرکزی تنگه عبور می‌کردند، بدون آنکه با تهدید یا تعرفه‌ای مواجه شوند. این در حالی است که در شرایط کنونی، کشتی‌ها به‌دلیل تهدید پهپادها، مین‌ها و موشک‌ها، ناچارند به‌جای عبور از مسیر مرکزی، تا حد امکان در نزدیکی سواحل ایران یا عمان حرکت کنند.

کراسکا طرح ایران برای اخذ عوارض عبور از تنگه را که میلیون‌ها دلار از نفتکش‌های عبوری دریافت می‌کند و می‌تواند میلیاردها دلار درآمد سالانه ایجاد کند، ایده بدی می‌داند و به ادعای او، راه پرسودتر برای تهران «دسترسی به دارایی‌های مسدودشده و بازگشت به اقتصاد جهانی است.»

مانع فوری چنین توافقی این است که «ایران بر اجرای شرایطی پافشاری می‌کند که ترامپ در تابستان بر آن صحه گذاشته بود، از جمله پایان محاصره دریایی، پایان حضور نظامی آمریکا در منطقه و پایان درگیری در دیگر جبهه‌ها مانند لبنان. همین بن‌بست توضیح می‌دهد که چرا قیمت نفت با وجود پایان عملیات رزمی گسترده در منطقه همچنان بالای ۹۰ دلار در هر بشکه باقی مانده است .»

به عقیده نویسنده، «هنجار جدید» ممکن است یک وضعیت «نه جنگ نه صلح» باشد که بازارها را در حالت اضطراب و قیمت‌ها را نسبتاً بالا نگه می‌دارد، اما هرگز به صلح یا تشدید تنش منجر نمی‌شود.