چرا ساخت انیمیشن Ray Gunn بیش از ۳۰ سال طول کشید؟ | کارگردان برد برد توضیح می‌دهد

کارگردان برد برد به تازگی دلیل اینکه ساخت انیمیشن Ray Gunn بیش از ۳۰ سال طول کشیده را بیان کرده است.

بدون تردید، برد بِرد یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های تاریخ سینما، به‌ویژه در عرصه انیمیشن، است. او کارگردانی آثاری چون انیمیشن The Iron Giant، انیمیشن The Incredibles و دنباله آن و همچنین انیمیشن Ratatouille را در کارنامه دارد. با وجود این موفقیت‌ها، ساخت جدیدترین انیمیشن او، Ray Gunn، مسیری بسیار طولانی را پشت سر گذاشته است. برد نخستین بار در سال ۱۹۸۹ ایده ساخت این اثر را مطرح کرد؛ فیلمی در ژانر نوآر علمی‌تخیلی که قرار بود حال‌وهوایی شبیه Chinatown را با جهانی آینده‌نگر و نوستالژیک ترکیب کند؛ دنیایی مملو از موجودات فضایی و پدیده‌های عجیب‌وغریب. با این حال، با وجود موفقیت‌های فراوان این کارگردان، برای مدت‌ها هیچ‌کس حاضر نبود روی پروژه شخصی و موردعلاقه او سرمایه‌گذاری کند. تا اینکه سرانجام شرایط تغییر کرد.

برد برد در گفت‌وگو با مجله امپایر درباره واکنش‌ها به فیلمنامه اولیه انیمیشن Ray Gunn توضیح داد:

واکنش‌ها این بود که این اثر عجیب‌وغریب است. مردم تا حدی از آن می‌ترسیدند.

به بیان ساده، این پروژه شباهتی به انیمیشن‌هایی نداشت که استودیوهای جریان اصلی هالیوود در آن دوران تولید می‌کردند. برد در ادامه به یاد می‌آورد:

سرمایه‌گذاران مدام می‌پرسیدند پس خرگوش‌های پشمالو کجا هستند؟

او درباره علاقه شخصی‌اش به این پروژه نیز گفت:

این فیلمی است که همیشه دوست داشتم تماشایش کنم. اما اگر تصمیم می‌گرفتم منتظر بمانم تا شخص دیگری آن را بسازد، باید تا زمان مرگم منتظر می‌ماندم.

اکنون انیمیشن Ray Gunn سرانجام به واقعیت تبدیل شده و قرار است به‌زودی در سینماها و نتفلیکس منتشر شود. برد نیز آماده است تا تازه‌ترین چشم‌انداز هنری خود را با مخاطبان به اشتراک بگذارد. انتظار می‌رود این فیلم نیز مانند آثار قبلی او، جهانی چشم‌نواز و متفاوت را به تصویر بکشد؛ همان‌طور که The Incredibles با فضای ابرقهرمانی الهام‌گرفته از دهه ۱۹۶۰ و انیمیشن Ratatouille با تصویری رؤیایی و حسی از پاریس، مخاطبان را مجذوب خود کردند.

برد درباره جهان داستانی انیمیشن Ray Gunn توضیح داد:

آینده‌ای که همیشه در فیلم‌ها به تصویر می‌کشیم، منظره‌ای رو به زوال و پساآخرالزمانی است. اما اگر جنگ جهانی دوم اتفاق نمی‌افتاد و خوش‌بینی دهه ۱۹۳۰ همچنان ادامه پیدا می‌کرد، چه می‌شد؟

او در ادامه چشم‌انداز خود از این دنیای متفاوت را چنین توصیف کرد:

اگر سبک آرت دکو همچنان به رشد خود ادامه می‌داد و تمام جهان ظاهری شبیه پل گلدن گیت پیدا می‌کرد، چه اتفاقی می‌افتاد؟ اگر به‌جای آینده‌ای ویران‌شهری، آینده‌ای آرمان‌شهری داشتیم، اما همچنان فساد، آدم‌های حقه‌باز و دروغ وجود داشتند، چه می‌شد؟