چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران در حالی به پایان رسید که تکرار کلیشه‌های روایی، کم‌رنگ بودن موضوعات روز اجتماعی و سیاسی در بخشی از آثار و کاستی‌های اجرایی، از محورهای انتقاد به این دوره بود.
این جشنواره پس از پنج روز نمایش فیلم و برگزاری نشست‌های تخصصی به کار خود پایان داد؛ رویدادی که بار دیگر پرسش‌هایی درباره کیفیت آثار و نسبت سینمای کوتاه با تحولات جامعه مطرح کرد.
یکی از انتقادهای مطرح‌شده، کم‌توجهی بخشی از فیلمسازان به پیامدهای اجتماعی و روانی جنگ و دیگر مسائل روز کشور بود. همچنین شباهت برخی آثار به الگوهای رایج سریال‌سازی مورد توجه قرار گرفت.
آرمان فیاض، از داوران بخش داستانی جشنواره، در نشست «معیار و عیار» با انتقاد از تکرار کلیشه‌ها در فیلم‌های کوتاه، به شباهت برخی آثار با فیلم‌های بلند اجتماعی و سریال‌ها اشاره کرده بود.
از سوی دیگر، ارسال نشدن برخی آثار به جشنواره‌های داخلی نیز به‌عنوان یکی از موضوعات قابل بررسی مطرح شد. بهروز شعیبی، دبیر این دوره، در نشست خبری به عدم ارسال برخی فیلم‌ها به جشنواره اشاره کرده بود.
سهم تولیدات انجمن سینمای جوانان ایران در میان آثار برگزیده و دریافت جوایز اصلی نیز بحث‌هایی درباره سازوکار حمایت از فیلم کوتاه و ضرورت ایجاد فرصت برای ایده‌ها و تجربه‌های متفاوت به همراه داشت.
در بخش اجرایی نیز صف‌های طولانی دریافت غذا، محدودیت امکانات پذیرایی و مسائل مربوط به نظافت محل برگزاری از جمله موارد انتقاد حاضران بود.
پایان این دوره از جشنواره بار دیگر ضرورت توجه به کیفیت ایده‌ها، تنوع روایت‌ها، بازتاب مسائل جامعه و بهبود استانداردهای اجرایی را در سینمای کوتاه ایران برجسته کرد.