منچستریونایتد پس از تابستانی که نویدبخش اتفاق‌های بزرگی بود، وارد پاییزی سرشار از نارضایتی شده و درست زمانی که به نظر می‌رسید این تیم در حال عبور از بحران و بازگشت به مسیر درست بوده، دوباره به نقطه صفر بازگشته است.
شکست سه‌شنبه مقابل اتلتیکومادرید در لیگ قهرمانان اروپا ممکن است مایکل کریک را تا آستانه اخراج پیش ببرد. چندین بازیکن یونایتد؛ به‌ویژه برونو فرناندز، کاپیتان تیم، در پایان مسابقه کاملاً ناامید و درمانده به نظر می‌رسیدند؛ آن هم پیش از آنکه لیساندرو مارتینز حمله‌ای حیرت‌انگیز به مالکان باشگاه ترتیب دهد.
این نتیجه موجب شده یونایتد از ۹ مسابقه ابتدایی فصل فقط دو پیروزی کسب کند؛ دو بردی که مقابل ایپسویچ، تیم تازه صعود کرده و صباح، تیمی که برای نخستین بار در لیگ قهرمانان اروپا حضور یافته، بدست آمده‌اند. این وضعیت فاصله زیادی با عملکرد تیمی دارد که فصل گذشته، در مسیر کسب رتبه سوم لیگ برتر، ۱۲ پیروزی از ۱۷ مسابقه پایانی خود را بدست آورد.
مارتینز در مادرید گفت: «می‌دانید، گاهی اوقات این وضعیت بازتابی از شرایط فعلی باشگاه ماست؛ انگار داریم خودمان را در آینه می‌بینیم. فصل گذشته عملکرد فوق‌العاده‌ای داشتیم و حالا انتظار داریم مدیران ارشد باشگاه عملکرد بهتری داشته باشند. من هم صددرصد انتظار بیشتری دارم. از مدیر فنی‌مان، جیسون ویلکاکس انتظار بیشتری دارم».
این اظهارات تند از سوی مدافع آرژانتینی غیرمنتظره بود؛ هرچند بسیاری از هواداران یونایتد با او هم‌نظر خواهند بود. این سخنان از نارضایتی واقعی بازیکنان حکایت دارد؛ اما کریک خیلی زود تأکید کرد که تیم از نظر مسائل داخل زمین همچنان متحد است. به نظر می‌رسد بازیکنان نیز از سرمربی خود حمایت می‌کنند. مارتینز هم بیان کرد: «یونایتد نمی‌تواند مدام سرمربی عوض کند».
اگرچه تاکتیک‌های کریک و نقش او در افت عملکرد منچستریونایتد به درستی زیر ذره‌بین قرار خواهند گرفت، اما روشن است که مسئله اصلی، شورش بازیکنان علیه سرمربی نیست؛ بلکه ناامیدی از عملکرد کسانی است که در بالاترین سطوح باشگاه تصمیم‌گیری می‌کنند.
این انتقاد برای شرکت «اینیوس» و افرادی مانند ویلکاکس و کریستوفر ویول، مدیر جذب بازیکن باشگاه دردناک خواهد بود؛ اغلب به این دلیل که مارتینز از حقایق سخن می‌گوید. یونایتد بخشی از تابستان را صرف تلاش برای جذب الیوت اندرسون کرد؛ اما در نهایت شاهد پیوستن او به رقیب همشهری، منچسترسیتی بود. در عوض، این باشگاه یوری تیلمانس، آندری سانتوس و کارلوس بالبا را با مجموع هزینه‌ای حدود ۱۵۰ میلیون پوند به خدمت گرفت تا پروژه بازسازی خط میانی را به شکلی متفاوت پیش ببرد.
چند هفته بعد، به نظر می‌رسد تنها بالبا در حد استانداردهای مورد نیاز باشگاه ظاهر شده است. هزینه کردن ۵۰ میلیون پوند برای سانتوس، بازیکنی که حتی در چلسی نیز نتوانسته بود به طور منظم در ترکیب اصلی قرار بگیرد، در شرایطی که بخش‌های دیگری از تیم به سرمایه‌گذاری نیاز داشتند، اکنون تصمیمی به شدت ناشیانه به نظر می‌رسد؛ به‌خصوص اگر لوک شاو و بنجامین ششکو مصدوم باشند.
یونایتد با وجود شواهد فراوان مبنی بر اینکه یوشوا زیرکزی در حد جاه‌طلبی‌های این باشگاه نیست، برای جذب مهاجم جدیدی سرمایه‌گذاری نکرد. این تیم همچنین در تلاش برای به خدمت گرفتن لوئیس هال ناکام ماند و در نتیجه، تنها یک مدافع چپ تخصصی در فهرست بازیکنانش دارد.
سایر بخش‌های خط دفاعی نیز ظاهراً در اولویت قرار نداشتند؛ تا جایی که گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه مدیران ارشد قصد دارند تابستان آینده خط دفاعی تیم را از نو بازسازی کنند. چنین رویکردی ساده‌انگارانه به نظر می‌رسد. نمی‌توان انتظار داشت تمام خریدهای یک باشگاه موفق از آب دربیایند؛ اما این راهبرد نشان می‌دهد برخی افراد کلیدی باشگاه اساساً نمی‌دانند چگونه باید یک باشگاه فوتبال را اداره کنند.
این دقیقاً هسته اصلی انتقاد مارتینز است؛ انتقادی که ظاهراً بازیکنان دیگر؛ به‌ویژه فرناندز نیز در آغاز فصل جاری نسبت به شرایط موجود دارند. می‌توان حدس زد که کریک و برخی بازیکنان وعده‌هایی درباره سرمایه‌گذاری برای تقویت ترکیب تیم دریافت کرده بودند؛ اما یونایتد در تابستان تنها ۱۶۳ میلیون پوند هزینه کرد. این مبلغ از هزینه‌کرد تمامی رقبای این تیم در جمع 6 تیم برتر لیگ کمتر است؛ حتی باشگاه‌های تازه صعود کرده هال‌سیتی و ایپسویچ نیز در این مقایسه بالاتر قرار می‌گیرند.
فضای خارج از زمین مسابقه نیز برای یونایتد تیره‌وتار شده که آن را در زمینه رسوایی اخیر مربوط به بلیت‌های فصلی به خوبی دیدیم.
البته عواملی نیز وجود دارند که مهم‌ترین آن‌ها بدهی 1/1 میلیارد دلاری تحمیل شده به باشگاه از سوی خانواده گلیزر است. با این حال اینیوس نیز نتوانسته دل هواداران را بدست بیاورد و در عوض، به آشفتگی‌ای افزوده که گلیزرها طی حدود دو دهه گذشته ایجاد کرده‌اند. اکنون بخش بزرگی از امور فوتبالی باشگاه در اختیار اینیوس است؛ اما این مجموعه نتوانسته عملکرد قابل قبولی ارائه دهد؛ حالا روشن شده که بازیکنان نیز از شرایط موجود سرخورده‌اند.
منچستریونایتد به یک حساب‌کشی جدی نیاز دارد. وقتی آن زمان فرا برسد، بی‌تردید خانواده گلیزر باید در صدر فهرست افرادی قرار بگیرند که ضرورت دارد پاسخگو باشند؛ اما شماری از چهره‌های مرتبط با سهام‌داری اقلیت باشگاه نیز با پرسش‌های دشوار و ناخوشایندی روبه‌رو هستند که دیگر نمی‌توان از آن‌ها طفره رفت.
منچستریونایتد پس از تابستانی که نویدبخش اتفاق‌های بزرگی بود، وارد پاییزی سرشار از نارضایتی شده و درست زمانی که به نظر می‌رسید این تیم در حال عبور از بحران و بازگشت به مسیر درست بوده، دوباره به نقطه صفر بازگشته است.
زمان مطالعه: ۴ دقیقه
منبع: روزنامه قدس