تمدید طولانی‌مدت قرارداد کریستین پولیشیچ با میلان بهانه‌ای است برای بررسی کارنامه فوتبالی پر فراز و نشیب او.
به گزارش ورزش سه، تصمیم کریستین پولیشیچ برای ماندن در میلان تا سال ۲۰۳۱، نشان می‌دهد همانقدر که میلان از او راضی است کریستین هم از روسونری رضایت دارد و ثبات را به ماجراجویی ترجیح می‌دهد. ولی ستاره 28 ساله آمریکایی آدمی نیست که جاه‌طلبی نداشته باشد، او از قضا با محاسبه و حسابگری به این نتیجه رسیده که میلان بهتر از هر تیم دیگری در اروپا می‌تواند به او برای رسیدن به جاه‌طلبی‌هایش کمک کند.
از زمان پیوستن کریستین پولیشیچ به دورتموند در شانزده سالگی، انتظارات و توقع هواداران و دنیای فوتبال شانه به شانه او حرکت کرده است. اوج‌گیری کاپیتان آمریکا تا قهرمانی اروپا با چلسی و افت‌های تلخی مثل مصدومیت‌های پیاپی در جام جهانی اخیر در خاک آمریکا، بخشی از این مسیر پرفرازونشیب بوده است. طبیعی است که این وینگر در بیست‌وهشت سالگی به دنبال امنیت و ثبات باشد. این امنیت و ثبات را پولیشیچ امروز با تمدید قرارداد تا ژوئن ۲۰۳۱ به دست آورد. وقتی میلان با یک بازیکن در آستانه دربی دلامادونینا قرارداد تمدید می‌کند این یک نشانه است: او برای روسونری بازیکن بسیار مهمی است.
این تمدید علاوه بر افزایش دستمزد، جایگاه او را در پازل تاکتیکی روبن آموریم تضمین می‌کند. آموریوم انعطاف تاکتیکی پولیشیچ برای بازیسازی بین خطوط و فرار به فضاهای خالی را به شدت دوست دارد و نقش مهمی در تمدید او داشته است.
اما ماندن کریستین در سن‌سیرو روایتی دولایه دارد. از یک طرف، ماندن در اروپا به جای وسوسه بازگشت زودهنگام به لیگ آمریکا و پروژه جذاب نیویورک سیتی، تصمیمی قابل ستایش است. اما از طرف دیگر، وضعیت کنونی میلان فرسنگ‌ها با دوران طلایی گولیت و سه تفنگدار هلندی، مالدینی و ابراهیموویچ فاصله دارد. روسونری در پانزده سال اخیر تنها یک بار اسکودتو را فتح کرده، در لیگ قهرمانان غایب است و این فصل را در لیگ اروپا سپری می‌کند. این البته تصویری از وضعیت کلی فوتبال ایتالیا است که فرسنگ‌ها از کورس انگلیس و اسپانیا عقب مانده است.
این تصویر ولی شبیه به کارنامه فردی خود پولیشیچ است. اگرچه او با به ثمر رساندن گلهای دو رقمی در سه فصل اخیر و قرار گرفتن در رتبه سوم بیشترین مشارکت در گلهای سری آ پشت سر لائوتارو و تورام، مهره‌ای باارزش بوده، اما آسیب‌دیدگی‌های فرسایشی عضلانی هرگز رهایش نکرده است.
غیبت‌های طولانی‌مدت، افت محسوس در نیم‌فصل دوم فصل گذشته زیر نظر مکس الگری و از دست رفتن نیمی از دقایق ممکن در جام جهانی به دلیل مصدومیت، مرز باریکی است که بازیکنان خیلی خوب را از فوق‌ستاره‌های تراز اول جهان جدا می‌کند. پولیشیچ به معنای واقعی کلمه بازیکن خیلی خوبی است ولی از ستاره‌های تراز اول دنیا نیست.
همین سابقه فیزیکی باعث شد درهای بازگشت به غول‌های متمول لیگ برتر انگلیس به روی او بسته بماند. پولیشیچ پس از چهار فصل درخشش در ایتالیا، سطح واقعی خودش را پیدا کرده است. این سطح شاید بالاترین قله فوتبال جهان نباشد، اما پیوندی دوطرفه بین میلان و موفق‌ترین لژیونر تاریخ فوتبال آمریکا ایجاد کرده است.