تهران- ایرنا- عدم حضور بازیکنان و ملی‌پوشان فوتبال در مراسم تشییع یکی از بزرگان فوتبال ایران بار دیگر ثابت کرد که به نسل فعلی، احترام به جایگاه پیشکسوت آموزش داده نشده است و آنها کمتر درکی از نوع رفتار اجتماعی‌شان نسبت به موسپیدان دارند.
به گزارش دوشنبه شب ایرنا، فوتبال ایران هفته گذشته یکی از بزرگانش را از دست داد، حسن حبیبی یکی از بزرگترین بازیکنان و مربیان تاریخ کشورمان درگذشت و جامعه فوتبال را داغدار کرد. پنجشنبه گذشته در ورزشگاه شیرودی مراسم تشییع مرحوم حبیبی برگزار شد و او آخرین دور افتخار را در امجدیه زد، همان ورزشگاهی که در فینال جام ملت‌های ۱۹۶۸ تهران، به عنوان کاپیتان، اولین جام قهرمانی را در آسیا بالا برد. حالا ۵۸ سال بعد او در شرایطی به امجدیه بازگشت که این بار به جای بالا بردن جام، پیکرش روی دست اهالی فوتبال به سوی خانه ابدی تشییع شد.
خیلی از چهره‌های مطرح فوتبال برای تشییع مرحوم حبیبی به امجدیه آمده بودند، فوتبالیست‌ها، مربیان و مدیران نسل‌های مختلف، با این حال جای نسل جدید فوتبال ایران در مراسم تشییع یکی از مفاخر فوتبال ایران خالی بود و به شدت احساس شد. شاید به جرات بتوان گفت که هیچ ملی‌پوش و بازیکنی از تیم‌های مشهور کشورمان در شیرودی حضور نداشت.
این نکته‌ای بود که میرشاد ماجدی رئیس هیات فوتبال استان تهران که خودش از ملی‌پوشان قدیمی تیم ملی و استقلال است، در مصاحبه‌ای که با خبرنگاران داشت به آن اشاره کرد و تاسف خورد. او در حاشیه این مراسم گفت:«جای تأسف دارد که بازیکنان فعلی و حتی برخی بازیکنانی که چند سالی از دوران فوتبالشان گذشته، در این مراسم حضور ندارند. به نظرم این موضوع به کم‌کاری من، مدیران فدراسیون فوتبال و مدیران باشگاه‌ها برمی‌گردد که به‌درستی درباره مفهوم کسوت و جایگاه اسطوره‌ها برای بازیکنان توضیح نداده‌ایم.»
جای خالی نسل فعلی در مراسم تشییع یکی از بزرگترین چهرهها و اسطوره‌های فوتبال ایران، اتفاقی نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد، به خصوص که حرمت و احترام جایگاه پیشکسوتان بزرگی مانند مرحوم حبیبی که مویشان را در این فوتبال سفید کرده‌اند، یکی از وظایف اصلی اهالی فوتبال است.
طنز تلخ این بود که در این مراسم اندک مدیرانی که حضور داشتند و همچنین سرمربی تیم ملی فوتبال از احترام و بزرگی جایگاه مرحوم حبیبی در تاریخ فوتبال ایران صحبت کردند اما شاگردان‌شان در این مراسم غایب بودند.
به نظر می‌رسد همان‌طور که رئیس هیات فوتبال استان تهران در صحبت‌هایش به آن اشاره کرده، جایگاه بزرگی که پیشکسوتانی مانند مرحوم حبیبی و حبیبیها در فوتبال ایران دارند، هنوز برای بازیکنان فعلی تبیین نشده است و این بازیکنان از درک بزرگی این اسطوره‌ها عاجز هستند.
همان‌طور که اشاره شد کم‌کاری هم، به مربیان و مدیران باشگاه‌ها و فدراسیون فوتبال برمی‌گردد که نتوانسته‌اند احترام به پیشکسوت را به بازیکنان و ملی‌پوشان فعلی فوتبال ایران یاد بدهند. تلخ و تاسف‌برانگیز است که در تشییع و خاکسپاری یکی از مهمترین چهره‌های تاریخ فوتبال ایران، چهره هیچ بازیکنی از نسل الان در قاب دوربین‌ها ثبت نشد.
به نظر می‌رسد نگاه ابزاری و نمایشی مدیران و مربیان فوتبال به پیشکسوتان سبب شد تا تنها در حرف از احترام به موسپیدان فوتبال صحبت شود و در عمل کاری برای احترام به پیشکسوتان انجام ندهند تا شاهد بی‌احترامی از سوی نسل فعلی به این اسطوره‌ها باشیم. آخرین نمونه آن هم مراسم تشییع مرحوم حبیبی بود که بازیکن جوانی نبود که زیر تابوت یکی از اسطوره‌های فوتبال را بگیرد و همبازیان و شاگردانش، استادشان را به سوی آرامگاه ابدی بدرقه کنند.
در ورزش ایران که همواره دم از پهلوانی و احترام به موی سپید زده می‌شود، یک بازنگری در نگاهی که به پیشکسوتان در فوتبال وجود دارد، باید صورت بگیرد. از فدراسیون فوتبال به عنوان متولی فوتبال گرفته تا باشگاه‌ها باید برخلاف قبل، آداب رفتار اجتماعی و احترام به پیشکسوت را به بازیکنان و ملی‌پوشان آموزش بدهند تا آنها بدانند که جا پای چه بزرگانی گذاشته‌اند.
وقتی یک بازیکن با آموزش بتواند چنین مسائل پیش‌پا افتاده‌ای را درک کند و یاد بگیرد که باید احترام بزرگتر و پیشکسوت را همواره و همیشه نه در حرف، بلکه در عمل نگه دارد، آن زمان است که می‌توان قبول کرد که فوتبالیست ایرانی در رفتار اجتماعی هم رشد کرده است. آن زمان است که مانند پنجشنبه گذشته خواب صبحش را به حضور در مراسم تشییع یکی از بزرگان ترجیح نمی‌دهد و خودش را به شیرودی میرساند تا احترام را در عمل نشان بدهد.