ستاره کشتی ایران پس از یک سال دوری از تشک بار دیگر تا یک‌قدمی طلای جهان پیش رفت.
به گزارش “ورزش سه”، کشتی ورزشی بی‌رحم است؛ دایره زردی که در آن، ثانیه‌ها مرز میان جاودانگی و حسرت ابدی را تعیین می‌کنند. شاید در تاریخ معاصر کشتی فرنگی، نام کمتر کشتی‌گیری مانند علیرضا مهمدی با شایستگی تمام و بدشانسی‌های پیاپی پیوند خورده باشد. پسر ایذه‌ای که با وجود نبوغ و تداوم، بار دیگر در یک‌قدمی طلا ایستاد تا غمگین‌ترین چهره سالن لقب بگیرد؛ اما چه کسی است که نداند نقره او در این دوره، ارزشی فراتر از هر طلایی داشت؟
علیرضا مهمدی در شرایطی روی تشک مسابقات آستانه رفت که دقیقاً یک سال از آخرین حضور رسمی‌اش در میادین می‌گذشت. او پس از کسب نقره تاریخی المپیک و پشت سر گذاشتن عمل جراحی دشوار، ماه‌ها درگیر فیزیوتراپی، دوران نقاهت و ریکاوری پای مصدوم خود بود. رسیدن مستقیم به فینال مسابقات، بدون حتی یک مسابقه تدارکاتی، کاری فراتر از استانداردهای ورزش قهرمانی است؛ کاری که تنها از پس نابغه‌ای با اراده فولادین برمی‌آید.
اما راز تلخ دیگری نیز وجود داشت که تا پیش از این کمتر درباره آن صحبت شده بود: مصدومیت شدید دست او تنها دو هفته پیش از اعزام. مهمدی در سکوت و با تحمل درد، روزهای منتهی به مسابقات را صرف فیزیوتراپی فشرده دستش کرد تا بتواند در این رقابت‌ها شرکت کند و برای اعتبار کشتی ایران بجنگد؛ حقیقتی که نشان می‌دهد او نه با آمادگی صددرصدی جسمانی، بلکه با تکیه بر اراده و نبوغ خود به فینال رسید.
حضور در چهار فینال معتبر جهانی و المپیک طی چهار سال متوالی، گواهی روشن بر کلاس جهانی و توانایی فنی پسر خوزستان است. مهمدی در مراحل مقدماتی، حریفان سرشناس را یکی پس از دیگری و با اقتدار پشت سر گذاشت، اما در خوان آخر، زنجیره‌ای از بدشانسی‌ها، مصدومیت‌های لحظه آخری و آنچه در دو فینال گذشته ناداوری توصیف شده، مانع از آن شد که مدال طلا بر سینه‌اش بدرخشد؛ مدال‌هایی که از نگاه منتقدان داوری، اگر با تصمیم‌های متفاوتی همراه می‌شدند، می‌توانستند کارنامه او را با نشان‌های خوش‌رنگ‌تری تزئین کنند.
مسیر صعود مهمدی به قله نیز روایتی خواندنی دارد. او تا رده سنی جوانان حتی یک بار هم دوبنده تیم ملی را بر تن نکرده بود، اما ناگهان در مسابقات جهانی جوانان در صوفیه بلغارستان ظهور کرد، به مدال طلا رسید و زنگ خطر را برای بزرگان به صدا درآورد.
شجاعت او زمانی به اوج رسید که پس از کسب نقره جهانی ۲۰۲۳، برای تحقق رؤیای المپیک دست به ریسکی بزرگ زد: کوچ از وزن غیرالمپیکی ۸۲ کیلوگرم به وزن ۸۷ کیلوگرم. او در رقابت‌های انتخابی قم و ظرف تنها چند روز، خود را به فرم ایده‌آل این وزن جدید رساند، نام‌های بزرگ را پشت سر گذاشت و دوبنده تیم ملی در المپیک پاریس را به دست آورد.
مهمدی حاصل خاک کشتی‌خیز ایذه و دست‌پرورده ملک‌محمد بویری، سرمربی کنونی تیم ملی قطر و مربی سازنده‌ای است که نسل طلایی فرنگی‌کاران ایران را به جهان معرفی کرد.