چهارمحال و بختیاری - آیین رونمایی از کتاب «وقتی سینوزیت صد ساله شد»، اثر مهرانگیز محمودی، نویسندهٔ نابینای چهارمحال‌وبختیاری در فرهنگسرای فارسان برگزار شد.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در شهرکرد، آیین رونمایی از کتاب «وقتی سینوزیت صد ساله شد»، اثر مهرانگیز محمودی، نویسندهٔ نابینای چهارمحال‌وبختیاری، با حضور مسئولان استانی و شهرستانی، منتقدان ادبی و جمعی از فرهنگ‌دوستان، در فرهنگسرای فارسان برگزار شد.
کتابخانه؛ سنگر فرهنگ و حرمت‌دارِ توانستن
در این آیین پروانه ارزانش، مدیرکل کتابخانه‌های عمومی استان، با ارج نهادن به جایگاه ادبیات و نقش نویسندگان در ساخت حافظهٔ فرهنگی جامعه، انتشار چنین اثری را گواهی بر این واقعیت دانست که استعداد، اراده و خلاقیت، هیچ‌گاه در چهارچوب تنگِ محدودیت‌های جسمی محصور نمی‌ماند.
وی نیم‌نگاهی به رسالت کتابخانه‌های عمومی داشت و آن را کانونی برای توانمندسازی، پیوند اجتماعی و پرورش استعدادهای پنهان خواند؛ کانونی که باید برای همهٔ شهروندان، بی‌استثنا، فضایی برابر برای خواندن، آموختن و دیده‌شدن فراهم کند.
ارزانش با اشاره به شخصیت و مسیر زندگی نویسندهٔ اثر، پشتکار او را الگویی برای نسل‌های جوان و فعالان عرصهٔ فرهنگ برشمرد و نگارش کتابی با این محتوا از سوی نویسنده‌ای نابینا را نشانه‌ای از عزم راسخ، پشتکار خستگی‌ناپذیر و باور عمیق به توانایی‌های انسانی توصیف کرد. از نگاه مدیرکل، چنین آثاری بیش از آنکه یک رویداد فرهنگی باشند، سرمایه‌ای اجتماعی‌اند که به‌تقویت امید و اعتماد به نفس در جامعه می‌انجامند.
معرفی و حمایت؛ دو بالِ پدیدآورندگان بومی
مرضیه یداللهی، رئیس اداره کتابخانه‌های عمومی شهرستان فارسان، در ادامه این آیین، معرفی آثار نویسندگان بومی، حمایت از پدیدآورندگان و فراهم‌کردن زمینهٔ گفت‌وگو پیرامون کتاب و ادبیات را از مهم‌ترین اهداف برگزاری چنین برنامه‌هایی برشمرد.
وی با اشاره به نویسندهٔ اثر گفت: مهرانگیز محمودی بانویی نابینا است که با پشتکار و نگاهی متفاوت، اثری قابل توجه را به رشتهٔ تحریر درآورده؛ موضوعی که شایسته توجه و تقدیر است و نشان می‌دهد محدودیت‌های جسمی نمی‌تواند مانع حضور مؤثر افراد در عرصهٔ فرهنگ و ادبیات شود.
روایتی از دلِ زندگی
مهرانگیز محمودی، نویسندهٔ کتاب، در پایان بخش سخنرانی‌ها به معرفی اثر خود پرداخت و آن را بازتابی از تجربه‌های زیستهٔ خویش توصیف کرد و گفت: این کتاب روایتی از زندگی خودم است؛ مسیری که در آن با وجود محدودیت بینایی و دشواری‌های فراوان، تلاش کردم تحصیل کنم و در نهایت موفق به دریافت مدرک کارشناسی شدم.
وی با اشاره به انگیزهٔ نگارش اثر افزود: تصمیم به نوشتن از همان تجربه‌ها شکل گرفت؛ می‌خواستم به سایر هم‌نوعانم بگویم که «ما می‌توانیم» و معلولیت لزوماً به معنای محدودیت نیست. انسان می‌تواند با اراده، تلاش و باور به توانایی‌های خود، مسیرهای دشوار را پشت سر بگذارد و به اهدافش دست پیدا کند.
نگاهی به اثر؛ از ستایش تا نقد و پیشنهاد
اسفندیار تیموری، دکتری زبان و ادبیات فارسی و منتقد اثر، حضور خود در این آیین را پیش از هر چیز ادای دین به تلاشی دانست که در سکوت و دشواری بالیده است.
وی با اشاره به اینکه قصدش نقد سرد و تخصصی اثری نیست که از دلِ یک زندگی واقعی بیرون آمده است، خاطرنشان کرد: من اینجا نیستم که این اثر را نقد کنم؛ بیشتر هدفم تعریف و تمجید از اراده این بانوی توانمند است که با وجود محدودیت بینایی، توانسته اثری با این حجم و معنا خلق کند. به باور او، داستان زندگی نویسنده و کتابش چنان درهم‌تنیده‌اند که خوانندهٔ اثر پیش از هر چیز با یک انسان روبه‌رو می‌شود، نه فقط با یک متن.
تیموری در ادامه، در عین ستایش، نکته‌ای قابل تأمل را نیز یادآور شد و گفت: نویسنده در محیطی با پیشینه و فرهنگ بختیاری رشد کرده است، اما نشانه‌ها و نمادهای این فرهنگ در کتاب چندان پررنگ نیست و می‌توانست در بخش‌هایی با استفاده از ظرفیت عناصر بومی، به غنای اثر بیفزاید؛ موضوعی که می‌تواند در آثار بعدی نویسنده مورد توجه قرار گیرد.
در پایان این آیین، از مهرانگیز محمودی به پاس تلاش و حضور ارزشمندش در عرصهٔ نویسندگی تجلیل شد.
به گزارش ایبنا، کتاب «وقتی سینوزیت صد ساله شد» در ۳۵۴ صفحه، توسط انتشارات متخصصان روانه بازار نشر شده است.