پایان حضور ملی رونالدو، فرصتی برای مرور مسیری است که پرتغال را از تیمی کم‌تجربه در تورنمنت‌ها به قهرمانی‌های بزرگ رساند.
طرفداری | کریستیانو رونالدو بازنشستگی خود از تیم ملی پرتغال را اعلام کرد؛ تصمیمی که پایان دوران ملی ۲۳ساله او را رقم می‌زند و بهانه‌ای برای مرور دگرگونی فوتبال پرتغال در این سال‌هاست. گول در گزارشی، مسیر رونالدو از نخستین روزهای حضورش در تیم ملی تا رکوردها و میراثی را بررسی کرده که به‌گفته نویسنده، چهره تاریخ فوتبال این کشور را تغییر داد.
این تصمیم چند هفته پس از اختلاف رونالدو با ژرژ ژسوس گرفته شد؛ اختلافی که به ترک اردوی پرتغال از سوی ستاره النصر در آخرین وقفه ملی انجامید. رونالدو می‌خواست به بازی برای پرتغال ادامه دهد و رؤیای زدن هزارمین گل دوران حرفه‌ای‌اش با پیراهن این تیم را دنبال کند. ژسوس هم آماده بود نام او را در فهرستی بگنجاند که قرار بود فردا اعلام کند، اما رونالدو پیش‌دستی کرد و بازنشستگی ملی‌اش را اعلام کرد.
رونالدو در اوت ۲۰۰۳، در ۱۸ سال و ۶ ماهگی، به تیم ملی دعوت شد. درخشش او با پیراهن اسپورتینگ لیسبون توجه لوئیز فلیپه اسکولاری، سرمربی برزیلی پرتغال، را جلب کرده بود؛ اسکولاری با وجود نام‌های بزرگ فوتبال این کشور، او را به تیم ملی فراخواند و بلافاصله در دیداری دوستانه برابر قزاقستان به میدان فرستاد.
دعوت‌های بیشتری در ادامه به رونالدوی جوان رسید و او در آماده‌سازی پرتغال برای یورو ۲۰۰۴ حضور داشت. نخستین گل ملی‌اش را در بازی افتتاحیه آن رقابت‌ها برابر یونان به ثمر رساند. پرتغال در فینال مغلوب یونان شد، اما همان تورنمنت ظهور ستاره‌ای بزرگ را در تیم ملی این کشور رقم زد؛ هرچند لوئیس فیگو آن زمان چهره اول پرتغال بود.
پرتغال پیش از ظهور رونالدو
پیش از ظهور رونالدو، پرتغال با لقب «دریانوردان» در ردیف قدرت‌های بزرگ فوتبال جهان مانند برزیل، آرژانتین، آلمان و ایتالیا قرار نمی‌گرفت. این تیم به‌خاطر استعدادهای فردی و فوتبال تماشایی‌اش تحسین می‌شد، اما معمولاً مدعی ثابت قهرمانی به شمار نمی‌رفت و حضورش در صحنه جهانی اغلب به دوره‌هایی پراکنده محدود می‌شد.
پرتغال پیش از دوران رونالدو فقط سه بار به جام جهانی رسیده بود: در سالهای ۱۹۶۶، ۱۹۸۶ و ۲۰۰۲. مهم‌ترین دستاورد این تیم در آن دوره‌ها به جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس برمی‌گردد؛ جایی که پرتغال با درخشش اوزه‌بیو در جایگاه سوم ایستاد. این تیم در جام‌های جهانی ۱۹۸۶ مکزیک و ۲۰۰۲ کره جنوبی و ژاپن نیز حضور داشت، اما هر دو بار در مرحله گروهی حذف شد.
پرتغال پیش از سال ۲۰۰۳ در سه دوره جام ملت‌های اروپا، یعنی سالهای ۱۹۸۴، ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰، حاضر شده بود. این تیم در نخستین حضورش در سال ۱۹۸۴ به نیمه‌نهایی رسید و در یورو ۲۰۰۰ نیز با نسل طلایی به رهبری لوئیس فیگو همین مرحله را تجربه کرد؛ با این حال، پیش از دوران رونالدو هیچ‌گاه قهرمان قاره نشده بود.
تغییر تاریخی در دوران رونالدو
در روایت این گزارش، دوران رونالدو نقطه عطفی در تاریخ فوتبال پرتغال بود. تیم ملی در ۲۳ سال حضور او هیچ جام جهانی یا جام ملت‌های اروپا را از دست نداد و پرتغال در این دوره شش بار پیاپی به جام جهانی رسید؛ در حالی که پیش از آن، مجموع حضورهایش در این رقابت‌ها فقط سه بار بود.
پرتغال در جام ملت‌های اروپا نیز با حضور رونالدو تعداد حضورهایش را دو برابر کرد. این تیم که پیش از آن جامی در سطح قاره‌ای نبرده بود، در دوران او سه عنوان به دست آورد: قهرمانی یورو و دو قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا. در رده‌بندی جهانی نیز پرتغال در دوران رونالدو تنها یک بار از جمع ۱۰ تیم برتر خارج شد و در سال ۲۰۰۸ در رتبه یازدهم قرار گرفت.
قهرمانی پرتغال در یورو ۲۰۱۶ این تیم را به رتبه سوم رده‌بندی جهانی رساند؛ بهترین جایگاه تاریخش، آن‌طور که گزارش توصیف می‌کند. چنین دستاوردی در دهه‌های پیش از رونالدو دور از تصور به نظر می‌رسید.
رکوردهای ملی کریستیانو رونالدو
رونالدو طی ۲۳ سال حضور در تیم ملی پرتغال، ۲۳۴ بازی انجام داد و رکورددار بازی ملی معرفی شده است. او با ۱۴۶ گل، بهترین گلزن تاریخ این تیم است و ۴۵ پاس گل نیز در کارنامه ملی‌اش دارد. همچنین، گزارش او را تنها بازیکنی می‌داند که در شش دوره جام جهانی گل زده است.
رونالدو با ۱۴ گل، بهترین گلزن تاریخ جام ملت‌های اروپا و با ۱۱ گل، بهترین گلزن پرتغال در تاریخ جام جهانی است. این آمار، در کنار رکورد بازی‌های ملی‌اش، بخشی از کارنامه‌ای است که او در پیراهن تیم ملی این کشور به جا گذاشت.
تغییر بلندپروازی‌های پرتغال
گزارش، اثر رونالدو را فراتر از گل‌ها و رکوردهایش می‌داند و بر تغییر نگاه پرتغال به هدف‌هایش تأکید می‌کند. زمانی صعود به جام جهانی یا جام ملت‌های اروپا برای این تیم رؤیا بود؛ اما در دوران رونالدو، صعود به رقابت‌ها به امری معمول تبدیل شد و کسب جام در کانون بلندپروازی‌ها قرار گرفت.
رونالدو از سالهای نخست حضورش در تیم ملی بر قهرمانی پافشاری می‌کرد. گزارش می‌گوید برخی زمانی او را به‌خاطر این گفته‌اش که بزرگ‌ترین رؤیایش بهترین بازیکن جهان شدن و کسب جام برای پرتغال است، به تمسخر گرفتند؛ اما او به آن وعده عمل کرد و سه بار پرتغال را به سکوی قهرمانی رساند.
در پیام‌های خداحافظی، شماری از ستاره‌های پیشین پرتغال و چندین باشگاه از رونالدو تشکر کردند و او را الهام‌بخش موفقیت و دنبال‌کردن هدف‌هایی دانستند که شاید دست‌نیافتنی به نظر برسند. گزارش همچنین می‌گوید حضور او در تیم ملی، بلندپروازی پرتغالی‌ها را افزایش داد و بر حریفان نیز اثر گذاشت.
میراثی فراتر از زمین فوتبال
رونالدو در ۱۸ سال و ۶ ماهگی به تیمی پیوست که آن زمان در ردیف مدعیان بزرگ جهان نبود. نقش او در فوتبال پرتغال، با پایان حضور ملی‌اش از میان نمی‌رود؛ آنچه به دست آورد و تغییری که در ذهن نسل جوان ایجاد کرد، به باور نویسنده، تا دهه‌ها اثر خود را حفظ خواهد کرد.
مانوئل کاسترو آلمیدا، وزیر اقتصاد پرتغال، درباره شناخته‌شدن کشورش به‌واسطه رونالدو گفت:
بسیاری از مردم پرتغال را فقط به‌خاطر کریستیانو رونالدو می‌شناسند.
کاسترو آلمیدا همچنین اهمیت این ستاره را فراتر از فوتبال دانست و برای او ارزشی اقتصادی و تمدنی در پرتغال قائل شد.