ایالات متحده در یکم نوامبر ۱۹۵۲ (۱۰ آبان ۱۳۳۱) نخستین بمب هیدروژنی جهان را در اقیانوس آرام منفجر کرد؛ آزمایشی که هرچند برتری موقتی در برابر شوروی به همراه داشت، اما هشدار دانشمندان منتقد از جمله رابرت اوپنهایمر را به حقیقت رساند و مسابقه تسلیحاتی هسته‌ای را وارد مرحله‌ای هراس‌انگیزتر کرد.
[یکم نوامبر ۱۹۵۲ برابر با ۱۰ آبان ۱۳۳۱] ایالات متحده نخستین سلاح گرماهسته‌ای جهان، موسوم به بمب هیدروژنی، را در آب‌سنگ حلقوی انیوتوک در اقیانوس آرام منفجر کرد. این آزمایش برتری کوتاه‌مدتی در رقابت تسلیحاتی هسته‌ای با اتحاد جماهیر شوروی برای آمریکا به همراه داشت.
پس از آن‌که اتحاد جماهیر شوروی در سپتامبر ۱۹۴۹ با موفقیت یک سلاح اتمی را منفجر کرد، ایالات متحده برنامه توسعه نسل بعدی تسلیحات اتمی، یعنی بمب گرماهسته‌ای را سرعت بخشید.
این سلاح جدید که در میان مردم به بمب هیدروژنی معروف شد، حدود هزار برابر قدرتمندتر از سلاح‌های هسته‌ای متعارف بود.
از جمله مخالفان ساخت بمب هیدروژنی، جی. رابرت اوپنهایمر، یکی از پدران بمب اتمی، بود. او و دیگر مخالفان استدلال می‌کردند که توسعه چنین سلاحی دستاورد چندانی نخواهد داشت و تنها به تشدید و تسریع رقابت تسلیحاتی منجر می‌شود؛ زیرا پیش‌بینی می‌شد اتحاد جماهیر شوروی نیز به‌سرعت دست به ساخت سلاحی مشابه بزند.
این مخالفان در پیش‌بینی خود اشتباه نکرده بودند. اتحاد جماهیر شوروی سال بعد یک سلاح گرماهسته‌ای را منفجر کرد و تا اواخر دهه ۱۹۷۰، هفت کشور به ساخت بمب هیدروژنی دست یافته بودند. به این ترتیب، رقابت تسلیحاتی هسته‌ای وارد مرحله‌ای هراس‌انگیزتر شد.