علی داودی، وزنه‌بردار دسته فوق سنگین ایران که با مدال طلای بازی‌های آسیایی طلسم نقره‌ای ماندن خود را در مسابقات مهم شکست، می‌گوید حالا به چیزی جز طلای المپیک فکر نمی‌کند.
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، علی داودی از آن دسته وزنه‌بردارانی است که انتظار می‌رفت پس از سال‌ها سلطنت ایران در دسته فوق سنگین، جا پای قهرمانانی چون حسین رضازاده و بهداد سلیمی بگذارد، اما از شانس بد او، کمی پیش از حضور داودی در بزرگسالان، وزنه‌برداری در دنیای فوق سنگین‌ها مطرح شد که تمام رکوردها را با فاصله شکست و به یک اسطوره در دنیای وزنه‌برداری تبدیل شد. لاشا تالاخادزه، وزنه‌بردار گرجستانی که سه طلای المپیک را در ۲۰۱۶ ریو، ۲۰۲۰ توکیو و ۲۰۲۴ پاریس کسب کرد و سپس از دنیای وزنه‌برداری کنار کشید، اما بازهم زمزمه‌های بازگشت او وجود دارد.
اگرچه طلای المپیک ۲۰۱۶ ریو در شرایطی به تالاخادزه رسید که بهداد سلیمی در آن مسابقات رکورد یک ضرب دنیا را شکست و در دو ضرب هم وزنه را بالای سر برد تا برای کسب دومین مدال طلای خود قدم بردارد، اما هیئت ژوری برخلاف نظر داور، وزنه‌های سلیمی را قبول نکرد تا تالاخادزه سلطنت خود را آغاز کند. با این حال در المپیک ۲۰۲۰ ریو، تالاخادزه بی‌رقیب بود و نزدیک‌ترین رقیب او علی داودی شد که به مدال نقره رسید. داودی اما در المپیک ۲۰۲۴ پاریس در کسب مدال ناکام بود که این ناکامی پس از کسب مدال نقره او در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو رقم خورد. از همین‌رو نرسیدن به مدال طلای المپیک یا بازی‌های آسیایی و قهرمانی جهان، برای علی داودی تبدیل به یک حسرت یا طلسم شده بود که می‌گوید با کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا این سد شکسته شده است.
- بیشتر بخوانید:
بهداد سلیمی: در ناگویا انتظار کسب ۴ مدال را داشتم/ هدف ما کسب ۳ مدال المپیک است
با حضور در اردوی تیم ملی وزنه‌برداری پیش از اعزام این تیم به مسابقات قهرمانی جهان در چین، با علی داودی، وزنه‌بردار فوق سنگین تیم ملی صحبت کردیم. این گفت‌وگو در شرایطی ضبط شده است که بابت نزدیکی به مسابقات جهانی و همچنین شیوع آنفولانزا و کرونا در کشور، رعایت پروتکل‌های بهداشتی برای افراد خارج از اردو الزامی بود.
گفت‌وگوی تابناک با دارنده دو مدال طلا و نقره بازی‌های آسیایی و همچنین مدال نقره المپیک را در ادامه می‌بینید و می‌خوانید:
تابناک: تمرینات سنگینی را پشت سر می‌گذارید و پس از کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی، برای مسابقات قهرمانی جهان آماده می‌شوید.
از مسابقات بازی‌های آسیایی برگشتیم، اما فاصله زمانی تا مسابقات قهرمانی جهان کوتاه است. فکر می‌کنم کمتر از ۲۰ روز دیگر برای حضور در این رقابت‌ها اعزام شویم. این مسابقات نخستین مرحله گزینشی المپیک محسوب می‌شود.
تابناک: درباره مدال طلای بازی‌های آسیایی صحبت کنید. به‌هرحال، وزنه‌برداری ایران تا حدودی دچار افت شده بود. شما آخرین مدال‌آور المپیکی ما بودید که در توکیو مدال نقره گرفتید. در بازی‌های آسیایی قبلی نیز نتوانستیم به مدال طلا برسیم و به نقره بسنده کردیم، اما به نظر می‌رسد در این دوره، با طلای شما و طلای علی عالی‌پور، تا حدودی جبران شد. به نظرم فضای وزنه‌برداری در حال بهتر شدن است؛ تغییر نسل و پوست‌اندازی نیز انجام شده است. شرایط فعلی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ابتدا خدا را شکر می‌کنم بابت این اتفاق مبارک. به‌هرحال، قاره آسیا جایی است که در همین بازی‌های آسیایی یا قهرمانی قاره یکی حدود ۹۰ تا ۹۵ درصد مدعیان اصلی وزنه‌برداری جهان در آن حضور دارند و رقابت میان ورزشکاران بسیار فشرده است. با توجه به رقابتی که در بازی‌های آسیایی داشتیم، بعد از رفتن تالاخادزه فکر می‌کنم اگر رکوردهای مشابهی که در بازی‌های آسیایی رقم خورد در سال‌های گذشته ثبت می‌شد، می‌توانست عنوان قهرمانی جهان را به همراه داشته باشد.
با لطف خدا توانستم آسیب‌دیدگی‌هایم را پشت سر بگذارم. هر دو شانه‌ام آسیب دیده بودند و با آسیب‌دیدگی بسیار شدیدی مواجه بودم. از این جهت، این مسابقه برایم بسیار شیرین بود. احساساتی شدن و شادی بیش از حدی که پس از کسب مدال داشتم، به دلیل تمام آسیب‌هایی بود که پشت سر گذاشتم و توانستم از آن‌ها عبور کنم و دوباره به رقابت‌ها برگردم. به‌هرحال، از کودکی در این فضا حضور داشته‌ایم و برای آن تلاش کرده‌ایم؛ بنابراین، دل‌کندن از این رشته برایم دشوار بود. در واقع، در یک دوراهی قرار داشتم و خدا را شکر که توانستم دوباره به رقابت‌ها بازگردم.
ما زندگی‌مان را به‌طور کامل وقف ورزش کرده‌ایم و در مجموع، عشق ما ورزش قهرمانی است. چه در سال‌هایی که شرایط خوب بوده و چه در دوره‌هایی که نتایج مطلوبی به دست نیامده، دل‌کندن از این مسیر برایم بسیار دشوار بود. از این‌رو، بازگشت دوباره به رقابت‌ها و اینکه توانستم مردم را از عملکرد خودم راضی کنم، برایم ارزش بسیار زیادی داشت. رقابت بسیار سختی بود.
تابناک: فکر می‌کنم کار برای شما در دسته فوق‌سنگین دشوارتر است؛ از این جهت که وزنه‌برداری ایران همواره سابقه کسب مدال طلای جهانی و المپیک را داشته است. از حسین رضازاده گرفته تا سعید علی حسینی و سپس بهداد سلیمی. پس از آن نیز شما وارد این مسیر شدید، اما با بدشانسی مواجه شدید و حادثه‌ای رخ داد که بر نسل شما تأثیر گذاشت و رکوردها را تغییر داد. به نظر می‌رسد یکی از عواملی که ممکن است فشار بیشتری بر شما وارد کرده باشد، همین انتظار برای تداوم قهرمانی ایران در دسته فوق‌سنگین بوده است. انتظار می‌رفت طلای این وزن همچنان برای ایران باقی بماند، اما شما هم با بدشانسی و هم نسلی با تالاخادزه روبه‌رو شدید. درست است؟
بله، این موضوع وجود دارد، اما از طرف دیگر، هر ورزشکاری داستان متفاوتی دارد. برای مثال، آقای حسین رضازاده اسطوره بزرگی بودند که تقریباً در تمام مسابقات مدال طلا کسب می‌کردند. همین‌طور آقای حسینی، آقای بهداد سلیمی و دیگر بزرگان این رشته. با این حال، شرایط در مقاطع مختلف قطعاً متفاوت است. سد بزرگی به نام تالاخادزه بود یک مدت و بعد سد بزرگی به نام آسیب‌دیدگی داشتم و این مسائل همگی تأثیرگذار بودند. در کنار این‌ها، نوعی طلسم نیز برایم وجود داشت؛ چراکه در بیشتر مسابقات، مدال نقره کسب می‌کردم. اگر کارنامه من را بررسی کنید، می‌بینید که در اغلب مسابقات مهم به مدال نقره رسیده‌ام. به نظرم شکسته شدن این سد و تابو اتفاق خوبی بود و باید آن را به فال نیک گرفت.
فکر می‌کنم کار دشوارتر نشده، بلکه آسان‌تر شده است؛ زیرا آن مانع ذهنی را که وجود داشت، پشت سر گذاشته‌ام. احساس می‌کنم اکنون از نظر خودباوری و آمادگی ذهنی در شرایط بهتری قرار دارم و می‌توانم در مسابقات آینده نیز، مانند بازی‌های آسیایی ناگویا، عملکرد خوبی داشته باشم.
تابناک: یعنی این اعتمادبه‌نفس و خودباوری که اکنون در شما شکل گرفته، قرار است شما را به چه جایگاهی برساند؟ هم در مسابقات قهرمانی جهان که پیش‌رو داریم و هم در برنامه بلندمدت‌تر شما؛ به‌ویژه اینکه فکر می‌کنم المپیک آینده، سومین حضور شما در این رقابت‌ها خواهد بود.
قطعاً امیدوارم این اتفاق خوب ادامه پیدا کند و بتوانم به مدالی بهتر از نقره برسم. کمتر از ۲۰ تا ۲۵ روز دیگر در مسابقات قهرمانی جهان چین شرکت می‌کنیم که نخستین مرحله گزینشی المپیک است و با تمام قدرت در آن حضور خواهم یافت. پس از مسابقات نیز تمرینات سبک و ریکاوری را انجام می‌دهیم و به‌تدریج شدت تمرینات را افزایش خواهیم داد. با این حال، مقصد اصلی ما المپیک است و به لطف خدا تمام تلاشمان را می‌کنیم تا نمایندگان شایسته‌ای برای کشورمان باشیم و توانایی حضور قدرتمند در مسابقات را داشته باشیم. تمام سعی و تلاشم این است که در سومین حضورم در المپیک بتوانم به مدال بسیار خوبی برسم و پس از سال‌ها، موفقیت‌هایی را که بزرگان این رشته در گذشته برای کشورمان رقم زده‌اند، دوباره تکرار کنم.
تابناک: وزنه‌برداری رشته‌ای است که حفظ ثبات و آمادگی در آن بسیار دشوار است. تمرین روزانه با وزنه‌های سنگین و حفظ آمادگی مستمر، تلاش زیادی می‌طلبد. از طرف دیگر، آسیب‌دیدگی‌ها نیز در این رشته زیاد است؛ از پا و کمر گرفته تا کتف، دست و آرنج. تقریباً تمام مفاصل تحت فشار قرار دارند. چگونه می‌توانید آمادگی خود را حفظ کنید؟
قهرمانان قدیمی‌تر مثالی دارند که می‌گوید قهرمان شدن دشوار است، اما قهرمان ماندن دشوارتر. واقعاً حفظ شرایط و آمادگی، به نظرم از هر چیز دیگری سخت‌تر است؛ زیرا ممکن است مشکلات مختلفی در مسیر ورزشکار قرار بگیرد. گاهی درگیری‌های ذهنی و گاهی آسیب‌دیدگی‌ها می‌توانند بر عملکرد او تأثیر بگذارند. فکر می‌کنم داشتن یک زندگی حرفه‌ای، تمرینات منظم و استراحت کافی می‌تواند به حفظ شرایط ورزشکار کمک کند. امیدوارم در چند سال آینده نیز بتوانم این مسیر را با بهترین شرایط پشت سر بگذارم.
تابناک: بخشی از همین دشواری‌هایی که به آن‌ها اشاره شد، به ماندن در اردوها، دوری از خانواده و مسائلی از این دست مربوط می‌شود. به‌هرحال، همه شما جوان هستید و وابستگی‌هایی به خانواده دارید. گاهی ممکن است از نظر جسمانی در شرایط آمادگی کامل باشید، اما از نظر روحی و روانی تحت فشار قرار بگیرید. درست است؟
بله. فکر می‌کنم وزنه‌برداری تنها رشته‌ای باشد که در ایران شرایط آن به این شکل است؛ البته نمی‌دانم در کشورهای دیگر نیز همین وضعیت وجود دارد یا خیر. در وزنه‌برداری، به‌ویژه اکنون که فرآیند گزینشی المپیک آغاز می‌شود، ممکن است در طول ۱۲ ماه سال، مجموع تعطیلات ما به حدود یک ماه برسد. این شرایط دشوار است؛ چراکه ورزشکار از خانواده خود دور می‌ماند، کمتر آن‌ها را می‌بیند و حتی نمی‌تواند لحظات شیرین زندگی را آن‌طور که باید، در کنار خانواده‌اش سپری کند. این هم بخشی از ورزش قهرمانی است. به‌هرحال، شرایط سختی است و باید آن را تحمل کرد؛ کار دیگری نمی‌توان انجام داد.
تابناک: امیدوارم بتوانید شرایط فعلی را حفظ کنید و از آسیب‌دیدگی دور بمانید و آمادگی روحی و جسمی خود را تا المپیک ادامه دهید. آیا می‌توانید برای المپیک قول مدال بدهید یا فکر می‌کنید توانایی پشت سر گذاشتن رقبا را دارید؟
ان‌شاءالله و با خواست خدا؛ تمام فکر و تلاش شبانه‌روزی من این است که در المپیک مدال طلا بگیرم. واقعاً هیچ چیزی به‌جز طلای المپیک نمی‌تواند مرا خوشحال کند. پس از چند سال فعالیت در ورزش قهرمانی و وزنه‌برداری، می‌دانم که مدال طلای المپیک جایگاه ویژه‌ای دارد و همه این موضوع را می‌دانند. تمام تلاشم را می‌کنم تا ان‌شاءالله این اتفاق رخ دهد.
تابناک: برای رسیدن به این هدف چه کاری انجام می‌دهید؟ گاهی می‌بینیم قهرمانان حلقه‌های المپیک را پشت در اتاق خود نصب می‌کنند یا تصویر مدال طلای المپیک را به‌عنوان پس‌زمینه تلفن همراهشان قرار می‌دهند. شما چه کاری انجام می‌دهید تا هر روز با این هدف زندگی کنید و آن را در ذهن خود پررنگ نگه دارید؟
هر کسی روش خودش را دارد. می‌دانم که شاید چنین کارهایی برای برخی از دوستان انگیزه بیشتری ایجاد کند، اما من بیشتر در ذهن خودم کار می‌کنم. تصویرسازی ذهنی انجام می‌دهم، به هدفم فکر می‌کنم و آن را در ذهنم مجسم می‌کنم. این همان موضوعی است که روان‌شناسان نیز اکنون بر آن تأکید زیادی دارند؛ البته تصویرسازی ذهنی باید همراه با واقع‌بینی باشد. به نظرم این مسئله بسیار مهم است، اما مهم‌تر از همه، تمرین مناسب و همان سبک زندگی حرفه‌ای است که به آن اشاره کردم.
تابناک: در واقع، زندگی‌تان را وقف این هدف کرده‌اید.
همان‌طور که گفتم، این مسیر از روی علاقه است. من عاشق ورزش هستم و شب و روزم با ورزش می‌گذرد. اگر اکنون گالری تلفن همراهم را بررسی کنید، پر از فیلم‌های وزنه‌برداری است. در اینستاگرام نیز بخش اکسپلور من پر از رشته‌های مختلف المپیکی است. ورزشکاران برتر ایران را دنبال می‌کنم و عملکرد آن‌ها را می‌بینم؛ اینکه چه کار می‌کنند و چگونه تمرین می‌کنند. تمرین خوب و ریکاوری مناسب، بخش اصلی زندگی ماست. تمام روز و شب‌مان به همین شکل می‌گذرد. تلاش می‌کنیم فقط یک قدم جلوتر برویم و یک پله پیشرفت کنیم.
تابناک: خارج از وزنه‌برداری، با کدام‌یک از ورزشکاران بیشتر دوستی دارید؟
راستش خیلی خارج از وزنه‌برداری نیستیم و تقریباً همیشه همین‌جا هستیم.
تابناک: چون گفتید ورزشکاران برتر ایران را دنبال می‌کنید، منظورم قهرمانان ورزشی است…
منظورم هم قهرمانان کشورمان است که قهرمانان بزرگی هستند و هم قهرمانان بزرگ جهان منظورم بود.
تابناک: سؤال دیگری هم دارم. رکوردهای خارق‌العاده لاشا تالاخادزه فاصله زیادی با رکوردهای سایر وزنه‌برداران ایجاد کرده است. طبیعتاً رکوردها شکسته می‌شوند و نمی‌توان گفت هیچ رکوردی هرگز شکسته نخواهد شد؛ همان‌طور که شاید روزی کسی تصور نمی‌کرد رکوردهای آقای رضازاده شکسته شوند و پس از آن، بهداد سلیمی رکوردشکنی کرد. روزی رکوردهای بهداد سلیمی نیز شکسته شد. فکر می‌کنید رکوردهای تالاخادزه تا چه زمانی دوام داشته باشند و در کدام بخش احتمال شکسته شدن آن‌ها بیشتر است؟
ظاهراً تالاخادزه قرار است دوباره به رقابت‌ها بازگردد، اما با توجه به سن‌وسالی که اکنون دارد، فکر می‌کنم رسیدن دوباره به رکورد مجموع ۴۹۲ کیلوگرم برای او دشوار باشد. من شخصاً به مدال طلای جهان و المپیک فکر می‌کنم، اما بعید می‌دانم وزنه‌بردار دیگری بتواند رکورد مجموع تالاخادزه را بشکند؛ زیرا او یک وزنه‌بردار افسانه‌ای بود.
اگر بخواهید در هر رشته ورزشی بهترین‌ها را در نظر بگیرید، به نظرم تالاخادزه از نظر رکوردها، آمادگی و هر شاخص دیگری که مطرح شود، یکی از بهترین‌های تاریخ ورزش جهان است. برای مثال، در فوتبال می‌توان از رونالدو نام برد، در دوی ۱۰۰ متر از یوسین بولت و در شنا از مایکل فلپس. در کشتی نیز افرادی مانند کارلین را داریم. در هر رشته‌ای، یک چهره شاخص وجود دارد؛ همان‌طور که در رشته‌های دیگر مثل جودوکار فرانسوی که افسانه‌ای است. تالاخادزه هم در وزنه‌برداری چنین جایگاهی داشت.
با این حال، رقابت‌های امروز جهان معمولاً در محدوده رکوردهایی جریان دارد که من در بازی‌های آسیایی ثبت کردم یا حتی دو تا سه کیلوگرم پایین‌تر از آن‌ها. وزنه‌بردار عراقی نیز عملکرد بسیار خوبی دارد، اما باز هم بعید می‌دانم بتواند رکورد مجموع تالاخادزه را بشکند؛ چراکه در وزنه‌برداری، در نهایت مجموع وزنه‌ها اهمیت زیادی دارد و تعیین‌کننده مدال است. مثلا رکورد دوضرب الان دست آقای یوسفی است که رکورد ۲۶۱ رکورد جهان محسوب می‌شود. با این حال، تالاخادزه هم رکورد بسیار خوبی ثبت کرد و من خودم بعید می‌دانم کسی بتواند رکورد مجموع او را تکرار کند.
تابناک: آیا صحبت یا نکته دیگری باقی مانده است؟
از شما تشکر می‌کنم و قدردان همه عزیزانی هستم که زحمت می‌کشند و چشم‌انتظار موفقیت ما هستند. همچنین از خانواده‌ام، پدر، مادر و برادرم تشکر می‌کنم. از مجموعه فدراسیون، دکتر انوشیروانی، رئیس توانمند فدراسیون، کادر فنی و آقای بهداد سلیمی نیز سپاسگزارم. از تمام عزیزانی که برای ما زحمت کشیده‌اند و ممکن است نامشان را در اینجا ذکر نکرده باشم، از جمله آقای ناصری و آقای رجایی، قدردانی می‌کنم و از همه آن‌ها ممنونم.
گفت‌وگو: علیرضا محرمی