مطالعه جدید روی موش‌ها نشان می‌دهد دریافت ۳۰ درصد کالری کمتر با کاهش جهش‌های DNA در چندین بافت بدن ارتباط دارد.
پژوهشگران در مطالعه‌ای جدید دریافتند موش‌هایی که ۳۰ درصد کمتر از موش‌های دارای دسترسی آزاد به غذا کالری دریافت می‌کردند، در چندین بافت بدن جهش‌های ژنتیکی کمتری داشتند. این یافته نشان می‌دهد محدودیت دریافت کالری می‌تواند بر نحوه تجمع آسیب‌های ژنتیکی در طول زمان تأثیر بگذارد، هرچند هنوز مشخص نیست این اثر در انسان نیز رخ می‌دهد یا نه.
به گزارش SciTechDaily، این پژوهش به‌جای تمرکز بر ژن‌های منفرد، تغییرات ژنتیکی را در بخش گسترده‌ای از ژنوم بررسی کرد. نتایج نشان داد تأثیر محدودیت کالری بر جهش‌های DNA در اندام‌های مختلف و نواحی گوناگون ژنوم یکسان نیست.
محدودیت کالری چگونه بر جهش‌های DNA اثر می‌گذارد؟
جهش‌های DNA در طول زندگی و در اثر آسیب‌های ژنتیکی یا خطا هنگام کپی‌برداری و ترمیم DNA در سلول‌ها ایجاد می‌شوند. بیشتر این جهش‌ها بی‌ضررند، اما برخی می‌توانند عملکرد طبیعی ژن‌ها را مختل کنند و در بروز سرطان و بیماری‌های دیگر نقش داشته باشند.
مطالعات حیوانی پیش‌تر نشان داده بودند که محدودیت کالری می‌تواند طول عمر را افزایش دهد و برخی آثار پیری را به تأخیر بیندازد. بااین‌حال، تأثیر این رژیم بر انباشته‌شدن جهش‌ها در سراسر ژنوم به‌خوبی مشخص نشده بود.
برای بررسی این موضوع، پژوهشگران مؤسسه سلامت لانگون دانشگاه نیویورک تغییرات ژنتیکی موش‌هایی را بررسی کردند که ۳۰ درصد کمتر از گروه دارای دسترسی آزاد به غذا کالری دریافت می‌کردند. آن‌ها برای این کار از فناوری توالی‌یابی DNA با دقت بالا استفاده کردند.
نتایج نشان داد محدودیت کالری چند نوع جهش را کاهش می‌دهد؛ از جمله جهش‌های جانشینی که در آن‌ها یک حرف از توالی DNA با حرف دیگری جایگزین می‌شود و جهش‌های درج و حذف که به‌ترتیب باعث اضافه‌شدن یا حذف‌شدن حروفی از DNA می‌شوند. شدت این کاهش در بافت‌های مختلف متفاوت بود. سلول‌های کبد واکنش قوی‌تری نسبت به سلول‌های کلیه یا مغز نشان دادند.
محققان می‌گویند موش‌هایی که رژیم محدودیت کالری داشتند، برای مدت طولانی‌تری سالم می‌ماندند. البته این یافته‌ها ثابت نمی‌کنند که انسان‌ها نیز از همین اثر برخوردار خواهند شد. محدودکردن قابل‌توجه کالری برای مدت طولانی دشوار است و می‌تواند خطراتی برای سلامتی داشته باشد.
گام بعدی پژوهشگران، شناسایی فرایندهای زیستی مسئول کاهش جهش‌هاست. شناخت این سازوکارها ممکن است به بررسی روش‌هایی برای محافظت از DNA بدون نیاز به رژیم‌های غذایی بسیار محدودکننده کمک کند.
یافته‌های این پژوهش در ژورنال Cell منتشر شده است.