سامان قدوس، همانطور که گفته می‌شد، از تیم ملی خداحافظی کرد.
سامان قدوس از جمله بازیکنانی بود که از ابتدای هزاره سوم شانس حضور در تیم ملی را پیدا کردند. بازیکنانی که برخی دورگه و برخی دیگر صددرصد ایرانی اما متولد یا بزرگ شده کشوری دیگر بودند. آنها که اولین بار در دوران برانکو و به سردمداری فریدون زندی، توانایی‌هایشان دیده شد و همین حالا دنیس اکرت، آخرین نمونه و نماینده از این جمع است.
سامان قدوس در نامه خداحافظی چه‌ها نوشته و به چه نکاتی اشاره کرده بماند. اینکه او یکی از متفاوت‌ترین بازیکنان تیم ملی ما در نسل فعلی بود و به معنای واقعی، یک الگوی حرفه‌ای هم بر کسی پوشیده نیست. هرگز حاشیه‌ای ایجاد نکرد و هر کجا به او نیاز بود، به میدان رفت. آخرین پلی میکر یا بازی ساز انصافاً تمام توانش را برای تیم ملی گذاشت و به معنای واقعی -نه در شعار- سرباز تیم ملی بود.
اما همه اینها، همه تفاوت‌های سامان قدوس با بقیه نبود. او در قدم آخر و خداحافظی هم تفاوتش را با سایرین به رخ کشید! نه در جملات و کلمات -که هر کس می‌تواند مشاور داشته باشد- بلکه در خود نگاه به مسئله پایان حضور در تیم ملی، تفاوتی که میان فرهنگ اروپایی‌ها با فوتبالی های داخل کشورمان کاملاً مشهود است و زمانی که بازیکن، مربی هم می‌شود، تغییر نمی کند!
سامان، روزی که به او نیاز داشتیم و دعوت شد، آمد و حالا هم منتظر نمانده تا در پروسه تغییر نسل، کنارش بگذارند یا جوانی بیاید و از او رد شود. قطعاً او هنوز هم می‌تواند فوتبال بازی کند، اما آنچه که ما فقط شعارش را می‌دهیم برای آنها فصل الخطاب است! یعنی رفتن در اوج، بازیکن ملی شان و شخصیتی دارد که نباید منتظر شود کنارش بگذارند. خودش با عزت و احترام می‌رود.
نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که سامان الگوی بقیه باشد، آنها که در آستانه ۴۰ سالگی و با وجود کیفیت یک دهم سامان، و اشتباهاتی ۱۰۰ برابر او، هنوز با تمام قوا میل سفر، پاداش دلاری و افزایش رکورد را حفظ و البته که در ادعا، هنوز از همه بهترند!
در همین ارتباط: ۹ سال با پسری از مالمو در ایران؛ سامان از اسکاندیناوی آمد و نبض یوز را گرفت/ مروری بر کارنامه قدوس در تیم ملی