مجموعه‌ای از عکس‌های قدیمی، لحظه‌هایی از زندگی یکی از اسرارآمیزترین گربه‌سانان جهان را در ارتفاعات هندوکش به تصویر می‌کشد.
در دسامبر ۱۹۷۰، جورج شالر، جانورشناس آمریکایی، در ارتفاعات منطقه چترال پاکستان با یک پلنگ برفی روبه‌رو شد. او که برای بررسی حیات‌وحش این منطقه به آنجا سفر کرده بود، پس از روزها جست‌وجو توانست از این گربه‌سان گریزان عکاسی کند. این تصاویر در شماره نوامبر ۱۹۷۱ مجله نشنال جئوگرافیک منتشر شدند و اکنون بخشی از آرشیو تاریخی این مجله هستند.
دو هفته انتظار برای دیدن پلنگ برفی
شالر در جریان بررسی‌های خود، ردپای پلنگ برفی را در ارتفاع حدود ۳۳۵۰ متری پیدا کرد. او هر روز به‌دنبال رد تازه پنجه‌ها و نشانه‌هایی مانند سنگ‌های آغشته به ادرار می‌گشت تا مسیر حرکت حیوان را پیدا کند.
شالر برای نزدیک کردن پلنگ‌ها از بز زنده استفاده کرد؛ اما گربه‌سانان تا دو هفته به این طعمه‌ها نزدیک نشدند. سرانجام، یک روز گردش کرکس‌ها در آسمان او را به لاشه بزی رساند که پلنگی ماده شکار کرده بود. این حیوان حدود یک هفته در همان محدوده ماند و به شالر فرصت داد از آن عکس بگیرد.
گربه‌سانی سازگار با ارتفاعات سرد
پلنگ‌های برفی معمولا تنها و شب‌فعال هستند و در مناطق صخره‌ای رشته‌کوه‌هایی مانند هندوکش و هیمالیا زندگی می‌کنند. آن‌ها در ارتفاعاتی تا حدود ۵۵۰۰ متر دیده می‌شوند.
شالر در توصیف پلنگ ماده به دم پرپشت و بلندی اشاره می‌کند که تقریبا به اندازه طول بدنش بود. خز خاکستری دودی با لکه‌های سیاه نیز به استتار حیوان در میان صخره‌ها کمک می‌کند. همین پوشش زیبا، در عین حال توجه شکارچیان و خریداران پوست حیوانات را به خود جلب کرده بود.
نگرانی درباره آینده پلنگ برفی
در زمان انتشار گزارش شالر در سال ۱۹۷۱، اطلاعات دانشمندان درباره جمعیت و شیوه زندگی پلنگ برفی بسیار محدود بود. تجارت غیرقانونی پوست این حیوان نیز یکی از تهدیدهای جدی برای بقای آن به شمار می‌رفت.
شالر در پایان گزارش خود بر ضرورت ایجاد مناطق حفاظت‌شده بزرگ تأکید کرد؛ زیستگاه‌هایی که بتوانند از این گربه‌سان در برابر شکار و کوچک‌شدن قلمرو طبیعی‌اش محافظت کنند. عکس‌های او علاوه بر ثبت لحظه‌ای کم‌نظیر از زندگی پلنگ برفی، بخشی از تاریخ تلاش برای شناخت و حفاظت از این گونه را نشان می‌دهند.