اینکه کجا به دنیا بیاییم، انتخاب ما نیست، اما اینکه کجا از دنیا برویم و تنمان را کجا به خاک بسپارند تا قسمت وصیتش دست خودمان است و گاهی هم برایمان آرزویی می‌شود که تا آخرین روزهای زندگی روی قلبمان سنگینی می‌کند. برای مایی که باور داریم خاک سرد نیست و می‌تواند یاد آدم‌ها را زنده نگه دارد، مکان آرام گرفتن، مهم است، برای همین بعضی خاک‌ها برایمان معنایی فراتر از خاک دارند به‌ویژه جایی که نامش با نور و معنویت گره خورده و آرزوی آرام گرفتن در آن خاک گرم در دل بسیاری از ما ریشه دوانده است. یکی از این مکان‌ها، آرامستان‌های حرم مطهر امام رضا(ع) است که نامش را «بهشت ثامن» گذاشته‌اند؛ نامی که برازنده این قطعه از خاک است. مگر می‌شود در جوار بارگاهی که میلیون‌ها دل به مهرش گره خورده، آرام گرفت و نام آنجا بهشت
نباشد؟
در باور معنوی بسیاری از ما، بعضی جاها فقط یک نقطه جغرافیایی نیستند. بعضی جاها، روح در جوارشان به سرچشمه‌ای از نور نزدیک‌تر است. تصور کنید تن آدمی پس از پایان سفر زمینی‌اش در نزدیک‌ترین فاصله به خورشید معنوی مشرق‌زمین آرام بگیرد. خورشیدی که قرن‌هاست دل‌های بی‌شماری را به سوی خود کشانده است.
آرزوی تدفین در جوار بارگاه منور رضوی، آرزوی مشترک بسیاری از عاشقان امام رضا(ع) است، به‌ویژه اهالی فرهنگ و هنر که پیوندی عمیق‌تر با ساحت معنوی و فرهنگی امام هشتم(ع) دارند. کم نبودند هنرمندانی که پس از زیارت مضجع شریف رضوی، وقتی از آرزوهایشان می‌پرسیدیم، دو خواسته داشتند؛ یکی توفیق خدمت در آستان امام رضا(ع) و چشیدن شیرینی خادمی زائران علی بن موسی الرضا(ع) بود که می‌بینیم این امر گاهی محقق می‌شود و دیگر اینکه روزی در جوار امامشان سر بر بالین ابدیت بگذارند.
این تمنای دل به گوش تولیت آستان قدس رضوی رسید و آیت‌الله مروی در امتداد سنت دیرین تکریم خادمان فرهنگ و ادب که سنتی رایج در این آستان مقدس بوده و هست؛ با اختصاص چند قطعه محل تدفین به اهالی فرهنگ و هنر، گامی برای تحقق آن برداشت. اقدامی که حالا نام چند چهره فرهنگی و ادبی را با آرامستان بهشت رضوی پیوند زده است. یکی‌شان حجت‌الاسلام علی شاملو، مروج کتاب‌خوانی و بنیان‌گذار مجموعه «کتاب‌رسان» بود که عمر کوتاهی داشت و در ۴۰سالگی بر اثر سانحه تصادف از دنیا رفت. دیگری سعید تشکری، نویسنده‌ای که در حوزه ادبیات دینی و مقاومت آثار خواندنی و ماندگاری از خود به یادگار گذاشت و پیش از رسیدن به ۶۰سالگی و پس از تحمل بیماری، چشم از جهان فروبست.
آخری هم منصور انوری که چند روز پیش در ۷۰سالگی و پس از دهه‌ها تلاش در عرصه ادبیات پایداری و انقلاب، قلم را بر زمین گذاشت و از جهان رفت، همه در جوار بارگاه منور رضوی آرام گرفتند.
از این رو توجه به اهالی فرهنگ و هنر در آستان قدس رضوی، تنها به روزهای حیاتشان محدود نمی‌شود؛ از برگزاری آیین‌های تکریم و نشست‌های هم‌اندیشی گرفته تا حمایت از تولید آثار فرهنگی و هنری با موضوع امام رضا(ع) و آموزه‌های رضوی همگی جلوه‌هایی از این توجه‌اند اما شاید یکی از انسانی‌ترین جلوه‌های آن، همین توجه به آرزویی باشد که برخی از این هنرمندان سال‌ها در دل داشته‌اند. اینکه پس از یک عمر زیستن، نوشتن، خلق کردن و خدمت به فرهنگ این سرزمین، سرانجام در جوار امامی آرام بگیرند که دل در گرو مهرش داشته‌اند.
اینکه کجا به دنیا بیاییم، انتخاب ما نیست، اما اینکه کجا از دنیا برویم و تنمان را کجا به خاک بسپارند تا قسمت وصیتش دست خودمان است و گاهی هم برایمان آرزویی می‌شود که تا آخرین روزهای زندگی روی قلبمان سنگینی می‌کند.
زمان مطالعه: ۲ دقیقه
منبع: روزنامه قدس