تهران- ایرنا- ملی‌پوش دوومیدانی ناشنوایان ایران گفت: هدف ما افتخارآفرینی برای کشور است و امیدوارم مسئولان کمک کنند تا با آرامش و انگیزه بیشتری برای مسابقات جهانی و المپیک آماده شویم. داشتن یک شغل پایدار می‌تواند بخش بزرگی از دغدغه‌های من را برطرف کند و اجازه بدهد با تمرکز بیشتری ورزش را ادامه بدهم.
طارق عبیات، ملی‌پوش دوومیدانی ناشنوایان ایران در مسابقات قهرمانی آسیا در مالزی با کسب مدال طلای ماده ۴۰۰ متر با مانع و شکستن رکورد ایران و آسیا، یکی از درخشان‌ترین نتایج دوران ورزشی خود را رقم زد. او همچنین در ماده ۴ در ۱۰۰ متر به مدال برنز دست یافت تا با دستاوردی ارزشمند به کشور بازگردد. اما پشت این موفقیت ورزشی، تلاش‌های مستمر، مشکلات مالی، دغدغه اشتغال و آرزوی رسیدن به قله‌های جهانی قرار دارد؛ ورزشکاری که با وجود افتخارآفرینی برای کشور، همچنان برای داشتن شغلی پایدار چشم‌انتظار حمایت مسئولان است.
طارق عبیات، ملی‌پوش دوومیدانی ناشنوایان ایران روز شنبه در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا، از مسیر دشوار رسیدن به مدال طلا، احساس خود پس از رکوردشکنی، انگیزه‌های ملی و خانوادگی، انتظاراتش از مسئولان و اهداف آینده‌اش سخن گفت و تأکید کرد که حمایت از قهرمانان نباید تنها به زمان مسابقات محدود شود.
مشروح این گفت‌وگو را در زیر می‌خوانیم.
ابتدا خودتان را برای مخاطبان معرفی کنید و از افتخارات ورزشی‌تان بگویید.
سلام و عرض ادب خدمت شما و همه مخاطبان عزیز. من طارق عبیات هستم و در رشته دوومیدانی ناشنوایان، در ماده‌های سرعت و ۴۰۰ متر با مانع فعالیت می‌کنم. خدا را شکر در مسابقات قهرمانی آسیا در مالزی توانستم در ماده ۴۰۰ متر با مانع مدال طلا بگیرم و رکورد ایران و آسیا را بشکنم. همچنین در ماده ۴ در ۱۰۰ متر به مدال برنز رسیدم. خیلی خوشحالم که توانستم برای کشور عزیزم افتخارآفرینی کنم و امیدوارم این موفقیت شروعی برای رسیدن به اهداف بزرگ‌تر باشد.
برای رسیدن به مدال طلای آسیا چقدر تلاش کردید؟
رسیدن به این مدال نتیجه تمرین‌های مستمر و تلاش زیاد بود. ورزش قهرمانی فقط به روز مسابقه خلاصه نمی‌شود. فاصله مسابقات قهرمانی کشور تا رقابت‌های قهرمانی آسیا هم کم بود و فرصت زیادی برای آماده‌سازی نداشتیم، اما سعی کردم از تک‌تک روزها بهترین استفاده را ببرم. خدا را شکر توانستم نتیجه زحماتم را بگیرم و علاوه بر کسب مدال طلا، رکورد ایران و آسیا را هم بشکنم. این اتفاق برای من ارزش بسیار زیادی داشت.
در این مسیر با چه مشکلاتی روبه‌رو بودید؟ آیا شرایط برای تمرین و حضور در مسابقات به‌اندازه کافی فراهم بود؟
مثل هر ورزشکار دیگری، من هم در این مسیر سختی‌های زیادی را تجربه کردم. ورزش قهرمانی به تمرین مستمر، امکانات مناسب، حمایت و آرامش ذهنی نیاز دارد. وقتی ورزشکار در کنار تمرین، دغدغه‌های مالی و مشکلات زندگی را هم داشته باشد، طبیعتاً مسیر برایش دشوارتر می‌شود. با این حال همیشه سعی کردم تمرکزم را روی هدفم حفظ کنم و با وجود مشکلات به مسیرم ادامه دهم. علاقه‌ام به ورزش و انگیزه‌ای که برای افتخارآفرینی برای کشورم دارم باعث شد تسلیم نشوم. امیدوارم شرایطی فراهم شود که ورزشکاران بتوانند با دغدغه کمتر بیشتر روی تمرین و پیشرفت خود تمرکز کنند. چون موفقیت در ورزش قهرمانی به عوامل مختلفی وابسته است و حمایت مناسب می‌تواند نقش مهمی در نتیجه‌گیری داشته باشد.
چه انتظاری از مسئولان دارید؟ اگر بخواهید مهم‌ترین خواسته‌تان را مطرح کنید چه می‌گویید؟
انتظارم این است که مسئولان توجه بیشتری به ورزشکاران ناشنوا داشته باشند و حمایت‌ها فقط به زمان مسابقات محدود نشود. ما هم برای رسیدن به موفقیت زحمت زیادی می‌کشیم و دوست داریم این تلاش‌ها دیده شود. فراهم کردن امکانات تمرینی مناسب حمایت مالی، رسیدگی به وضعیت شغلی قهرمانان و ایجاد امنیت شغلی می‌تواند کمک بزرگی برای ورزشکاران باشد. هدف ما افتخارآفرینی برای کشور است و امیدوارم مسئولان کمک کنند تا با آرامش و انگیزه بیشتری برای مسابقات جهانی و المپیک آماده شویم. اگر بخواهم خواسته اصلی‌ام را خلاصه کنم از مسئولان به‌ویژه مسئولان استان البرز درخواست اشتغال دارم. داشتن یک شغل پایدار می‌تواند بخش بزرگی از دغدغه‌های من را برطرف کند و اجازه بدهد با تمرکز بیشتری ورزش را ادامه بدهم.
وقتی متوجه شدید مدال طلای آسیا را کسب کرده‌اید و رکورد ایران و آسیا را شکسته‌اید چه احساسی داشتید؟
واقعاً یکی از شیرین‌ترین لحظه‌های زندگی ورزشی‌ام بود. وقتی فهمیدم مدال طلا گرفته‌ام و رکورد ایران و آسیا را شکستم احساس شادی و غرور زیادی داشتم. چون می‌دانستم برای رسیدن به این لحظه چقدر تلاش کرده‌ام. برای من فقط کسب مدال مهم نبود. اینکه توانستم توانایی خودم را نشان بدهم و پرچم کشورم را بالا ببرم ارزش بسیار زیادی داشت. همان لحظه با خودم گفتم تمام سختی‌هایی که پشت سر گذاشته‌ام ارزشش را داشت. این موفقیت انگیزه‌ام را برای تلاش بیشتر و رسیدن به اهداف بزرگ‌تر چند برابر کرد.
پس از کسب مدال بر پرچم مقدس ایران سجده کردید. آن لحظه چه احساسی داشتید؟ این کار تصمیم خودتان بود؟
هر ورزشکاری آرزو دارد پرچم کشور عزیزش در میادین ورزشی بالا برود و به اهتزاز درآید. برای من هم این یک فرصت استثنایی بود که نصیبم شد و افتخار می‌کنم توانستم قدم کوچکی برای کشور و ملت عزیزم ایران بردارم. اینکه بتوانم در یک میدان بین‌المللی برای کشورم افتخار کسب کنم و پرچم ایران را بالا ببینم احساس بسیار ارزشمندی دارد. آن لحظه برای من سرشار از غرور و شادی بود و خوشحالم که توانستم این افتخار را برای کشورم رقم بزنم. بله تصمیم خودم بود.
مدال‌هایتان را در فرودگاه به پدر و مادرتان تقدیم کردید. چرا این کار برایتان اهمیت داشت؟
خانواده‌ام همیشه یکی از مهم‌ترین تکیه‌گاه‌های من بودند. حمایت، محبت و دعای خیرشان در تمام این مسیر به من انگیزه داده است. می‌دانم که آن‌ها هم در کنار من سختی‌های این راه را تحمل کرده‌اند و در لحظات دشوار پشتم بودند. برای همین دوست داشتم این موفقیت را با آن‌ها تقسیم کنم و مدال‌هایم را به پدر و مادرم تقدیم کنم. این مدال‌ها فقط حاصل تمرین‌های من نیست؛ محبت و حمایت خانواده‌ام هم در رسیدن به این جایگاه سهم بزرگی داشته است. خوشحالم که توانستم با این موفقیت، بخشی از زحماتشان را جبران کنم و باعث شادی آن‌ها شوم.
در مسیر رسیدن به این موفقیت از چه کسی بیشتر انگیزه گرفتید؟ نقش مربیان و فدراسیون را چطور ارزیابی می‌کنید؟
بیشترین انگیزه را از خانواده‌ام گرفتم چون همیشه برایم مهم بوده‌اند و حمایت و دعای خیرشان به من انرژی می‌داد. در کنار خانواده، مربیانم هم نقش مهمی در پیشرفت من داشته‌اند و از زحمات آن‌ها تشکر می‌کنم.
درباره فدراسیون هم باید بگویم که برگزاری اردوها و فراهم کردن شرایط اعزام و حضور در مسابقات اهمیت زیادی دارد. امیدوارم این حمایت‌ها در آینده بیشتر و مستمرتر شود تا ورزشکاران بتوانند با تمرکز کامل برای مسابقات مهم آماده شوند. هرچه شرایط آماده‌سازی بهتر باشد ورزشکار هم فرصت بیشتری برای پیشرفت و کسب نتیجه‌های بهتر خواهد داشت.
مهم‌ترین هدف شما برای آینده چیست؟
بزرگ‌ترین هدفم این است که بتوانم در مسابقات جهانی و المپیک ناشنوایان مدال کسب کنم و پرچم ایران را در بالاترین سطح به اهتزاز دربیاورم. مدال آسیایی و شکستن رکورد ایران و آسیا برای من انگیزه بزرگی بود، اما به این موفقیت قانع نیستم و می‌خواهم هر روز بهتر از قبل شوم. می‌دانم برای رسیدن به این هدف باید بیشتر تلاش کنم تمرین‌هایم را جدی‌تر دنبال کنم و از تجربه‌هایی که به دست آورده‌ام استفاده کنم. امیدوارم با حمایت مناسب و لطف خدا بتوانم به این آرزو برسم و باعث شادی مردم کشورم شوم.
در مسابقات المپیک نتوانستید در ماده ۱۰۰ متر به فینال صعود کنید. چه اتفاقی افتاد و این نتیجه چه تأثیری بر شما گذاشت؟
در مسابقات ۱۰۰ متر نتوانستم به نتیجه‌ای که انتظار داشتم برسم و طبیعتاً از این بابت ناراحت بودم. هر مسابقه شرایط خاص خودش را دارد و گاهی با وجود تلاش زیاد نتیجه دقیقاً همان چیزی نمی‌شود که انتظار داریم. با این حال، سعی کردم از آن تجربه درس بگیرم نقاط ضعفم را بهتر بشناسم و برای مسابقات بعدی آماده‌تر شوم. به نظرم در ورزش قهرمانی شکست هم بخشی از مسیر است و مهم این است که از آن تجربه بگیریم و با انگیزه بیشتری ادامه بدهیم. موفقیت اخیرم در مسابقات آسیایی هم نشان داد که هنوز می‌توانم پیشرفت کنم و به اهداف بزرگ‌تری برسم. تلاش می‌کنم از تجربه‌های گذشته برای عملکرد بهتر در رقابت‌های آینده استفاده کنم.
پیش‌تر درباره نداشتن شغل و بالا بودن هزینه‌ها صحبت کرده بودید. اکنون وضعیت اشتغال شما چگونه است؟ آیا مشکل مالی برطرف شده است؟
متأسفانه هنوز مشکل اشتغال و دغدغه‌های مالی برای من وجود دارد. ورزش قهرمانی هزینه‌ها و سختی‌های خودش را دارد و وقتی ورزشکار شغل و درآمد ثابت نداشته باشد تمرکز روی تمرین و مسابقات سخت‌تر می‌شود. من تمام تلاشم را می‌کنم که در ورزش پیشرفت کنم و برای کشورم افتخارآفرین باشم، اما انتظار دارم بعد از این موفقیت‌ها وضعیت اشتغال و حمایت از قهرمانان ناشنوا هم بیشتر مورد توجه قرار بگیرد. داشتن یک شغل پایدار می‌تواند کمک بزرگی باشد تا با خیال آسوده‌تری مسیر ورزشی‌ام را ادامه بدهم. از مسئولان استان البرز درخواست دارم شرایط اشتغال من را پیگیری کنند. امیدوارم موفقیت‌هایی که در میادین بین‌المللی به دست آورده‌ایم زمینه‌ای برای توجه بیشتر به وضعیت زندگی و آینده ورزشکاران باشد.
چه پیامی برای جوانان ناشنوایی دارید که به ورزش قهرمانی علاقه‌مند هستند اما شاید به دلیل مشکلات و محدودیت‌ها از ادامه مسیر دلسرد شوند؟
به آن‌ها می‌گویم اگر به ورزش علاقه دارند با تلاش و پشتکار مسیرشان را ادامه بدهند و اجازه ندهند مشکلات باعث شود از هدفشان دست بکشند. رسیدن به موفقیت آسان نیست و ممکن است در این راه با سختی‌ها و ناامیدی‌هایی روبه‌رو شوند، اما باید به توانایی‌های خودشان باور داشته باشند. البته استعداد و انگیزه به‌تنهایی کافی نیست و حمایت خانواده، مربیان و مسئولان هم اهمیت زیادی دارد. امیدوارم شرایطی فراهم شود که جوانان ناشنوا فرصت بیشتری برای حضور در ورزش قهرمانی داشته باشند و بتوانند استعدادهایشان را نشان دهند. من هم تلاش می‌کنم با موفقیت‌هایم نشان بدهم که ورزشکاران ناشنوا توانایی کسب افتخار در سطح آسیا و جهان را دارند.
در پایان اگر صحبت یا درخواستی دارید، بفرمایید.
از همه کسانی که در این مسیر کنارم بودند، به‌ویژه خانواده و مربیانم، تشکر می‌کنم. همچنین امیدوارم مسئولان توجه بیشتری به ورزشکاران ناشنوا داشته باشند و برای رفع مشکلات شغلی و مالی قهرمانان اقدام کنند.ما دوست داریم با خیال راحت تمرین کنیم در مسابقات حاضر شویم و برای کشورمان افتخار کسب کنیم. امیدوارم این مدال‌ها و رکوردشکنی‌ها مقدمه موفقیت‌های بزرگ‌تر باشد و بتوانم در رقابت‌های جهانی و المپیک ناشنوایان هم برای ایران افتخارآفرینی کنم.