تهران- ایرنا- «سیدعلی صالحی» شاعر در بخشی از شعر تازه خود با عنوان «مسجد سلیمانِ سربه‌هوا» سرود: من حالا، سَر بر کدام زانویِ زخمیِ تو، زندگی کنم...!؟
به گزارش خبرنگار کتاب ایرنا، سیدعلی صالحی شاعر شعر تازه‌ای با عنوان «مسجد سلیمانِ سربه‌هوا» منتشر کرد که در ادامه می‌خوانید:
دوستت دارم
نانِ برشته‌ی ناشتا،
دست‌پختِ ماهِ مغمومِ من
که دنیا را
گاه بر دوش می‌بُرد وُ
گاه درد را
در سینه برمی‌گرداند.
دوستت دارم
دست‌افشانِ فتیر و فرشته،
همیشه سرگرمِ گفت‌وگو
با خود بود
هم در گلایه‌ای مبهم
که جابه‌جا
جایِ بی‌گاهِ گریستن را
می‌گرفت.
دوستت دارم
هم نان و هم نفتِ سیاه
ناروا شنیده‌ی همیشه شعله‌ور،
زنِ پیاده،
زنِ در به در!
دوستت دارم
خورشید زاده‌ی ظلمت‌زی،
سرزمینِ سلیمان وُ
مسجد مومنانی
هم هزاره‌ی شِمر وُ
هم عزادارِ نی‌نوا...
دوستت دارم
دوزخِ هزاربهشتِ من M.I.S
آه... اِم ، آی ، اسِ اندوهگزار !
من حالا
سَر بر کدام زانویِ زخمیِ تو
زندگی کنم...!؟
سیدعلی صالحی متولد سال ۱۳۳۴ در ایذه در استان خوزستان شاعر و نویسنده معاصر ایرانی است. او پایه‌گذار جریان موج ناب و شعر گفتار در شعر معاصر ایران است. تو همچنین یکی از دبیران اصلی کانون نویسندگان ایران بود.
صالحی از چهره‌های مطرح و شناخته شده در شعر معاصر فارسی است، سال ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۴ صالحی همراه چند نفر از شاعران هم‌نسل خود جریان «موج ناب» را در شعر سپید پی‌ریزی می‌کند. منوچهر آتشی و نصرت رحمانی در تهران از این جریان پیشرو حمایت می‌کنند.
در سال ۱۳۵۶ به عنوان برنده جایزه فروغ فرخزاد در شعر اعلام می‌شود. در سال ۱۳۵۷ صالحی از گروه «موج ناب» فاصله می‌گیرد. او در این باره گفته‌است: «حس می‌کردم همه ما شاعران موج ناب داریم شبیه هم می‌شویم…»