میان گزینه‌هایی که می‌توانند جای اینفانتینو را بگیرند، ونگر هم نقطه قوتی دارد و هم پیشنهادهایی برای تغییر قوانین که با قدرت بیشتر شاید از حد ایده فراتر بروند.
طرفداری | آرسن ونگر هنوز نامزدی‌اش برای ریاست فیفا را اعلام نکرده، اما به نوشته نیک میلر در اتلتیک، چهره‌هایی در فوتبال می‌کوشند او را برای رقابت با جیانی اینفانتینو قانع کنند. این یادداشت می‌سنجد که آیا ونگر می‌تواند گزینه‌ای بهتر باشد؛ هرچند حتی نیت خوب هم تضمین نمی‌کند ریاست او به سود فوتبال تمام شود.
مقاله با جمله‌ای منسوب به گور ویدال آغاز می‌شود:
هرکس داوطلب ریاست شود، باید خودبه‌خود و به‌تعریف، برای همیشه از این کار محروم شود.
عبارت‌هایی با مضمونی مشابه را به چهره‌هایی چون افلاطون و داگلاس آدامز هم نسبت داده‌اند؛ نسخه‌ای که در این مقاله آمده، از ویدال است.
چرا ونگر می‌تواند گزینه‌ای متفاوت باشد
ونگر از سال ۲۰۱۹ رئیس توسعه جهانی فوتبال فیفاست. نویسنده می‌گوید شاید کسی که باید برای پذیرفتن چنین مسئولیتی متقاعدش کنند، از اساس گزینه مناسبی نباشد؛ اما در شرایط فعلی، حتی ونگری که میلی به این کار ندارد، می‌تواند از وضع موجود بهتر باشد.
بی‌علاقگی او به سیاست شاید نقطه قوتش باشد. ونگر کارنامه فوتبالی‌اش را ساخته و احتمالاً نمی‌خواهد برای افزایش درآمد فیفا دل چهره‌هایی مثل دونالد ترامپ یا دیگر سیاستمداران جهانی را به دست بیاورد. اولویت احتمالی او بهبود فوتبال در سراسر جهان است، نه تبدیل آن به ابزار خودنمایی سیاسی یا صرفاً کسب‌وکار.
او به‌گمان نویسنده کمتر دنبال شهرت خواهد بود؛ نه برای بالا بردن نام خودش و نه برای بهره‌بردن از شهرت دیگران. به زبان ساده، بعید است ونگر را در حال گرم‌گرفتن با سالت بی ببینیم.
اگر رئیس شود، ونگر نخستین چهره‌ای خواهد بود که سابقه اصلی‌اش در فوتبال است. استنلی روس، رئیس فیفا از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۴، داور بود و جانشینش ژوائو هاولانژ شناگر المپیک و بازیکن واترپلو. رؤسای دیگر بیشتر مدیران حرفه‌ای بودند؛ سپ بلاتر سال‌ها در نهادهای ورزشی کار کرد و پیش از جانشینی هاولانژ، مهره اجرایی او بود.
جیانی اینفانتینو هم وکیل بود و در ۳۰سالگی به بخش بازاریابی یوفا پیوست. او از پله‌های مدیریتی بالا رفت تا به ریاست فیفا برسد. نامزدهای اعلام‌شده دیگر، رامون وگا، مدافع پیشین تاتنهام، و کوزو تاشیما، رئیس افتخاری فدراسیون فوتبال ژاپن، هستند.
نویسنده برای وگا شانس چندانی در جذب رأی قائل نیست و نقش او را بیشتر برهم‌زننده رقابت می‌داند. تاشیما اما شاید گزینه معتبرتری باشد: او بازیکن سابق است، مدتی کوتاه مربی تیم‌های ملی پایه ژاپن بود و دو دهه در سیاست فوتبال فعالیت کرده است. نام ونگر از او بزرگ‌تر است، اما تاشیما تجربه مرتبط بیشتری دارد. بااین‌حال، اگر ونگر وارد رقابت شود، به ارزیابی نویسنده معتبرترین و شناخته‌شده‌ترین رقیب اینفانتینو خواهد بود.
پیشنهادهای ونگر برای تغییر قوانین
اما احتمال ریاست ونگر یک روی نگران‌کننده هم دارد: او در سال‌های پس از مربیگری، پیشنهادهای نامتعارفی برای تغییر قوانین فوتبال مطرح کرده است. از جمله پیشنهاد داده اگر توپ در نیمه خودی از زمین بیرون برود، بازیکنان به‌جای پرتاب اوت بتوانند آن را با پا به جریان بیندازند. این ایده از کسی که شهرتش را با فوتبال پاس‌محور ساخت، به‌نظر نویسنده تناقض‌آمیز است؛ چون می‌تواند به توپ بلند و مستقیم به جلو بینجامد.
او همچنین پیشنهاد کرده کرنری که از زمین بیرون می‌رود و دوباره به بازی برمی‌گردد، همچنان معتبر باشد. ونگر دلیلش را این‌طور بیان کرده است:
فرصت‌های تازه‌ای برای گلزنی ایجاد می‌کند.
نویسنده پاسخ می‌دهد شاید چنین قانونی موقعیت گل بسازد، اما برداشتن توپ و دویدن با آن به‌سمت دروازه هم می‌تواند همین کار را بکند؛ این به‌تنهایی ایده را خوب نمی‌کند.
پیشنهاد دیگر ونگر، آفساید «فاصله روشن» است: مهاجم آفساید نباشد، به‌شرط آن‌که بخشی از بدنش که می‌تواند با آن گل بزند، پشت خط دفاع قرار داشته باشد. این قانون در کانادا آزمایش شده، اما در نشست‌های ارزیابی هیئت بین‌المللی فوتبال در اکتبر حمایت محدودی گرفت و بعید است آزمایش آن گسترش یابد.
در سمت فعلی ونگر، فوتبال می‌تواند پیشنهادهای تازه را در لیگ یا تورنمنتی کم‌اهمیت‌تر بیازماید و اگر جواب نداد، مؤدبانه کنارشان بگذارد. اما اگر او قدرتمندترین فرد فوتبال شود، برای پیش‌بردن تغییرات پیشنهادی‌اش دست بازتری خواهد داشت؛ چشم‌اندازی که نویسنده چندان مطلوب نمی‌داند.
بهتر از اینفانتینو بودن کافی نیست
خطر اصلی این است که نامزدها را نه با معیار شایستگی برای ریاست، بلکه با این پرسش بسنجیم که آیا به‌نوعی از گزینه فعلی بهترند یا نه. نویسنده می‌گوید فضای ضداینفانتینو در فوتبال به جایی رسیده که می‌توان تقریباً هر کسی را گزینه بهتری دانست.
حتی اگر ونگر نامزد شود، احتمال دارد اینفانتینو همچنان پیروز شود. و اگر ونگر هم نامزد شود و برنده شود، باز تضمینی نیست که در مجموع به سود فوتبال عمل کند. بااین‌حال، به‌نظر نویسنده، جایگاه ریاست فیفا آن‌قدر تنزل کرده که شاید مردی بی‌میل به این مسئولیت، با ایده‌هایی نه‌چندان خوب، بهترین گزینه موجود باشد.