امباپه با وجود گل‌های فراوان، جام بزرگی با رئال مادرید نبرد و یامال در جام جهانی لحظه‌ای تعیین‌کننده نداشت؛ هری کین توپ طلا را برد.
طرفداری | لامین یامال و کیلیان امباپه، دو چهره بزرگ لالیگا، دوشنبه شب روی سکوی توپ طلای مردان حضور داشتند اما جایزه اصلی در لندن به هری کین رسید. در تحلیلی از ای‌اس‌پی‌ان، دلیل ناکامی این دو ستاره با وجود فصل‌های فردی درخشان و شانس آنها برای رسیدن به این جایزه در آینده بررسی شده است.
این مراسم کمتر از ۲۴ ساعت پس از ال‌کلاسیکو برگزار شد؛ دیداری که امباپه هر دو گل رئال مادرید را در پیروزی غیرمنتظره ۲-۱ این تیم مقابل بارسلونا در نیوکمپ به ثمر رساند. با این حال، مهاجم بایرن مونیخ و تیم ملی انگلیس بالاتر از امباپه و یامال قرار گرفت و توپ طلا را برد.
امباپه در جام جهانی فیفا تابستان امسال کفش طلا را گرفت و به بهترین گلزن تاریخ جام جهانی مردان تبدیل شد، در حالی که یامال همراه اسپانیا جام را بالای سر برد. هر دو بازیکن در سطح فردی عملکردی برجسته داشتند اما این سطح از درخشش برای بردن توپ طلا کافی نبود.
پرونده امباپه؛ گل‌های زیاد، جام‌های کم
امباپه حالا در رقابت توپ طلای مردان یک بار چهارم شده، یک بار سوم و امسال دوم؛ به ترتیب در سال‌های ۲۰۱۸، ۲۰۲۳ و این دوره. با این حال، رتبه اول هنوز از دسترس او دور مانده و ستاره‌ای که سال‌ها به عنوان جانشین بزرگ لیونل مسی و کریستیانو رونالدو در فوتبال مردان معرفی شده، باید حداقل یک سال دیگر منتظر بماند.
مسئله اصلی در پرونده امباپه، فاصله میان آمار فردی و موفقیت تیمی بود. رئال مادرید فصل گذشته جامی نبرد و برای دومین سال پیاپی در لالیگا پایین‌تر از بارسلونا قرار گرفت. امباپه هم از زمان پیوستن به رئال مادرید در سال ۲۰۲۴ هنوز جام بزرگی با این باشگاه نگرفته است. در جام جهانی نیز فرانسه، که از نگاه بسیاری یکی از مدعیان پیش از شروع رقابت‌ها بود، در نیمه‌نهایی یک‌طرفه مقابل اسپانیا از پا درآمد.
امباپه از نظر گلزنی عددهایی استثنایی ثبت کرد: ۲۵ گل در لالیگا، ۱۵ گل در لیگ قهرمانان اروپا و مهم‌تر از آن، ۱۰ گل در جام جهانی که او را به بهترین گلزن تاریخ این تورنمنت تبدیل کرد. اما پرونده توپ طلا فقط با آمار گل بسته نمی‌شود، مخصوصاً وقتی خروجی تیمی به جام ختم نشده باشد.
امباپه پیش‌تر درباره اهمیت موفقیت تیمی گفته بود:
هیچ‌چیز مهم‌تر از بردن جام‌ها نیست.
امباپه در هفته‌های اخیر آشکارا از شانس خود برای اولین توپ طلا صحبت کرده بود و این رویکرد، شکل کم‌سابقه‌ای از تلاش علنی برای این جایزه به نظر می‌رسید. چنین چیزی از مسی دیده نشده بود و شاید نمونه‌هایی از آن بیشتر به رونالدو نزدیک بود. حتی بارسلونا و یامال هم ناچار شدند وارد فضای تبلیغاتی شوند و یامال چند مصاحبه کم‌سابقه انجام داد تا در برابر این موج بایستد.
امباپه ماه گذشته درباره موقعیت خود گفت:
فکر می‌کنم فرصت بزرگی است. سال خوبی برای من است.
هری کین دوشنبه شب در شبکه‌های اجتماعی نوشت:
در سکوت سخت کار کن. بگذار موفقیت صدای تو باشد.
زمان هنوز برای امباپه باقی است؛ او ۲۷ ساله است، در حالی که کین ۳۳ سال دارد و یامال ۱۹ ساله نیز به این زودی‌ها از صحنه کنار نمی‌رود. برای اینکه امباپه توپ طلا را ببرد، احیای رئال مادرید ضروری به نظر می‌رسد. اگر رئال مادرید این فصل لالیگا یا بهتر از آن لیگ قهرمانان اروپا را ببرد و امباپه بهترین بازیکن و گلزن اصلی تیم باشد، او در سال ۲۰۲۷ پرونده‌ای بسیار قوی خواهد داشت؛ به‌ویژه چون تابستان آینده تورنمنت بزرگ مردان برگزار نمی‌شود که این دستاوردها را تحت‌الشعاع قرار دهد.
پرونده یامال؛ درخشش نوجوانی که لحظه تعیین‌کننده کم داشت
لامین یامال برای دومین سال پیاپی روی سکوی توپ طلا قرار گرفت؛ دستاوردی چشمگیر برای بازیکنی که هنوز نوجوان است. با این حال، ناکامی دوباره او در رسیدن به مهم‌ترین جایزه فردی فوتبال با سطحی از ناامیدی همراه بود.
یامال ۱۹ ساله، ۱۲ ماه پیش هم بعد از عثمان دمبله، ستاره پاری سن ژرمن، در رتبه دوم قرار گرفته بود. پدر این مهاجم آن اتفاق را چنین توصیف کرده بود:
بزرگ‌ترین آسیب اخلاقی واردشده به یک انسان.
یامال فصل گذشته با پیراهن بارسلونا آمار خود را بهتر کرد و در ۴۵ بازی در همه رقابت‌ها ۲۴ گل و ۱۸ پاس گل ثبت کرد. همین عملکرد باعث شده بود امید زیادی وجود داشته باشد که او جوان‌ترین برنده تاریخ توپ طلا شود. رکورد فعلی در اختیار رونالدو نازاریو، مهاجم سابق برزیل است که هنگام بردن توپ طلا در سال ۱۹۹۷، ۲۱ سال و ۹۲ روز داشت.
گل‌ها و پاس گل‌های یامال بی‌اثر هم نبودند. آنها بارسلونا را به دومین قهرمانی پیاپی در لیگ رساندند و یامال در فصل ۲۶-۲۰۲۵ بالاتر از امباپه، عنوان بهترین بازیکن فصل لالیگا را گرفت. سپس او عضوی از تیم اسپانیایی بود که جام جهانی را برد.
یامال با جت شخصی و همراه جمع نزدیک دوستان و خانواده‌اش به لندن رفت، با امید اینکه به عنوان بهترین بازیکن جهان معرفی شود. اما در نهایت، آنچه به سود او عمل نکرد، نداشتن یک لحظه کاملاً تعیین‌کننده در جام جهانی بود.
او پس از بازگشت از مصدومیت همسترینگ، در بازی نخست اسپانیا مقابل کیپ ورد نیمکت‌نشین بود اما در مسابقه دوم برابر عربستان سعودی از ابتدا به میدان رفت و گل زد. بعد از آن، در مراحل پایانی نه گل زد و نه پاس گل داد؛ هرچند در نیمه‌نهایی مقابل فرانسه پنالتی‌ای گرفت که اسپانیا از روی آن گل اول خود را به ثمر رساند.
اینکه عملکرد یامال در جام جهانی ناکام‌کننده توصیف شود، بی‌معناست. او بیش از هر بازیکن دیگری در تورنمنت اقدام به دریبل کرد: ۶۳ بار، با میانگین ۹.۲۲ بار در هر ۹۰ دقیقه و نرخ موفقیت ۴۲.۹ درصد. میان بازیکنانی که همراه او در جمع ۱۰ نفر نخست این شاخص بودند، فقط مسی و جود بلینگام درصد موفقیت بالاتری داشتند. حضور مدافعان حریف دور او فضا و فرصت‌هایی برای هم‌تیمی‌هایش ساخت، اما در عین حال او در اوج انفجاری خود هم نبود.
در فینال مقابل آرژانتین، یامال پرتحرک بود و برای خودش و هم‌تیمی‌هایش موقعیت ساخت، اما همان یک لحظه ماندگار را نداشت. اگر گل پیروزی را به جای فران تورس می‌زد، شاید دوشنبه شب در لندن بالاتر از کین و امباپه قرار می‌گرفت.
به نظر می‌رسد بردن توپ طلا برای یامال بیشتر مسئله زمان باشد، هرچند فرصت او برای شکستن رکورد رونالدو رو به کاهش است و سال آینده ۲۰ ساله خواهد شد. او همین حالا هم آمارهایی ثبت کرده که نامش را دوباره وارد بحث توپ طلای ۲۰۲۷ می‌کند: ۱۰ گل و ۱۰ پاس گل در ۱۳ بازی این فصل.
با این وجود، یامال فراتر از اعداد تعریف می‌شود. در فوتبال امروز بازیکنان کمی به اندازه او تماشایی هستند؛ بازیکنی که می‌تواند با یک لایی یا پاس تریولا ۹۰ هزار تماشاگر را به وجد بیاورد. با توجه به نبود تورنمنت بزرگ ملی در تابستان آینده، شانس او ممکن است به موفقیت بارسلونا در لیگ قهرمانان اروپا و جادویی بستگی داشته باشد که در بزرگ‌ترین شب‌ها خلق می‌کند.