TVR با ساخت سوپراسپرت ۹۹۸ کیلوگرمی سربرا اسپید مجهز به موتور ۷.۷ لیتری V12، هیولایی آفرید که به دلیل خشونت مهارنشدنی، توسط مدیرعامل لغو شد.
درحالیکه خودروسازان تولید انبوه مانند فورد و تویوتا فروش محصولات خود را مدیون قیمت مناسب و دوام بالا هستند، برندهای پرفورمنس همچون فراری، پورشه و برند فقید و دوستداشتنی TVR باید جایگاه خود را با اثبات تواناییهای فنی خالص به دست آورند؛ مسیری که فراتر از ساخت خودروهای جادهای سریع است و حضور در میادین مسابقهای را نیز میطلبد. پس از رشد خیرهکننده TVR در دهه ۱۹۹۰ و افزایش پنج برابری درآمدها، مدیران این برند بریتانیایی تصمیم گرفتند به مصاف بزرگان رقابتهای استقامت لمان بروند. هدف آنها این بود که به خودروسازان ثروتمند و پرقدرت نشان دهند که با امکانات بهمراتب کمتر نیز میتوان آنها را در بالاترین سطح مسابقات GT، یعنی قهرمانی FIA GT و رقابت تاریخی ۲۴ ساعته لمان شکست داد؛ جایی که ابرخودروهایی چون فراری F40 و مکلارن F1 بر اساس قوانین کلاس GT1 میتاختند.

پس از قهرمانی مکلارن F1 در لمان ۱۹۹۵، مهندسان TVR به این باور رسیدند که نسخه ارتقاءیافته مدل اسپرت سربرا شانس بالایی برای فتح این مسابقات دارد. نخستین نمونه اولیه این خودرو در نمایشگاه بیرمنگام ۱۹۹۶ رونمایی شد و توسعه آن برای حضور در مسابقات ۱۹۹۸ ادامه یافت اما مشکل اینجا بود که تا آن زمان، قوانین کلاس GT1 به سمتی تغییر کرده بود که خودروسازان ابتدا یک خودروی مسابقهای خالص میساختند و سپس تنها چند نمونه جادهای برای کسب مجوز تولید میکردند. در چنین شرایطی، خودروی TVR که بر پایه یک مدل جادهای معمولی شکل گرفته بود، هیچ شانسی در صحنه جهانی نداشت و پس از حضوری کوتاه و نهچندان رقابتی در مسابقات قهرمانی GT بریتانیا، شرکت تصمیم گرفت مسیر خود را تغییر دهد؛ به این صورت که خودرو را برای حضور در کلاس ملایمتر GT2 بازطراحی کند و همزمان نسخهای تولید محدود برای خیابان بسازد.

خلق هیولایی خطرناک
فرآیند توسعه این نسخه جدید که سربرا اسپید ۱۲ نام گرفت، سرانجام در سال ۲۰۰۰ به پایان رسید اما این خودرو جادهای هرگز به تولید نرسید. پیتر ویلر، مدیرعامل وقت TVR، یک شب تصمیم گرفت یکی از نمونههای اولیه را برای آزمایش در شرایط رانندگی عادی به خانه ببرد اما تجربه پشت فرمان این خودرو بهقدری تکاندهنده بود که ویلر به این نتیجه رسید قدرت و رفتار این ماشین فراتر از حد کنترل بوده و عرضه آن به عموم مردم بهشدت خطرناک است. با توجه به اینکه ویلر در اوقات فراغت خود راننده مسابقات اتومبیلرانی بود و با خودروهای سریع غریبه نبود، نظر او وزنه سنگینی در شرکت داشت و به لغو رسمی پروژه منجر شد.
نگاهی به مشخصات فنی این هیولا بهخوبی دلیل وحشت مدیرعامل را روشن میکند. در سینه خودرو یک پیشرانه عظیم ۷.۷ لیتری V12 تنفس طبیعی قرار گرفته بود که برای دستیابی به تقسیم وزن متعادل، تا جای ممکن در عقب بخش جلویی شاسی نصب شده بود. این موتور در نسخه مسابقهای GT1 حدود ۹۴۶ اسب بخار قدرت تولید میکرد و گشتاور آن بهقدری ویرانگر بود که شفت ورودی دستگاه داینوی TVR را در هنگام تست در هم شکست. وزن کل خودرو نیز به لطف استفاده گسترده از پنلهای بدنه فیبر کربنی و کولار روی یک شاسی لولهای مسابقهای، تنها ۹۹۸ کیلوگرم بود. ترکیب این وزن ناچیز و قدرت سرسامآور، شتاب و سرعتی فراتر از تصور ایجاد میکرد؛ بهطوریکه TVR پیشبینی میکرد در صورت باز کردن بال بزرگ عقب و در اختیار داشتن یک مسیر مستقیم کافی، سرعت خودرو به ۳۸۶ کیلومتر بر ساعت برسد و مکلارن F1 افسانهای را به چالش بکشد.

بااینحال، طبق سنت همیشگی TVR، هیچ خبری از سیستم کنترل کشش یا حتی ترمز ABS نبود. به همین دلیل، حتی با وجود کاهش قدرت نسخه جادهای به ۸۴۰ اسب بخار، راندن آن در خیابان به کابوسی واقعی شباهت داشت زیرا کیت بدنه تهاجمی و سیستم تعلیق دو جناغی آن برای ایجاد داونفورس در سرعتهای بالای پیست طراحی شده بودند و در سرعتهای شهری حدود ۸۰ کیلومتر بر ساعت عملاً کارایی خود را از دست میدادند.

فرار یک نمونه به خیابان
با وجود لغو رسمی تولید، تمام قطعات ساخته شده از بین نرفتند و در سال ۲۰۰۳ تنها یک دستگاه نسخه جادهای از کارخانه TVR راهی خیابانها شد. در آن مقطع، روزهای خوش دهه ۹۰ برای TVR به خاطرهای دور تبدیل شده بود و شرکت برای بقا بهشدت به نقدینگی نیاز داشت. این فشار مالی باعث شد تنها نمونه از خودرویی که ابتدا غیرقابل عرضه به عموم تلقی شده بود، برای فروش گذاشته شود. البته پیتر ویلر پیش از فروش این نمونهٔ تک ساخت، شخصاً با تمامی خریداران احتمالی مصاحبه کرد تا مطمئن شود مهارت کافی برای مهار این هیولا را دارند و همچنین برنامهریزی موتور را کمی ملایمتر کرد؛ هرچند کنترل گشتاور ۱۲۲۰ نیوتنمتری روی آسفالت بدون هیچ سیستم کمکی، همچنان کاری نفسگیر بود.
قیمت فروش اولیه این خودرو هرگز فاش نشد اما در حراجی سال ۲۰۲۳ با همان رنگ قرمز اصیل خود به قیمت معادل ۷۵۷ هزار دلار به فروش رسید. از سوی دیگر، نسخه مسابقهای سربرا اسپید ۱۲ در کلاس GT2 مسابقات قهرمانی GT بریتانیا روزهای موفقی را پشت سر گذاشت. هرچند این خودرو در طول فصل ثبات و دوام لازم برای کسب عنوان قهرمانی در برابر رقبای سرسختی همچون لیستر استورم و مارکوس مانتارا را نداشت اما بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ توانست چندین پیروزی ارزشمند در ردهبندی کلی به دست آورد. اگرچه برند TVR چند سال بعد در سال ۲۰۰۶ از هم پاشید اما اسپید ۱۲ برای همیشه بهعنوان نماد جسارت، سرعت و خصلت سازشناپذیر مهندسی بریتانیا در تاریخ خودروسازی جاودانه شد.



منبع: CarBuzz


