نامه استقلال به فیفا درباره وضعیت قرارداد یاسر آسانی، پرسش‌های تازه‌ای درباره دفاعیات این باشگاه در پرونده انضباطی ایجاد کرده است؛ به‌ویژه آنکه در این مکاتبه، تاریخ دریافت نامه اعلام فسخ قرارداد بازیکن نیز ذکر شده است.
باشگاه استقلال در نامه‌ای به تاریخ ۱۶ مردادماه که از طریق فدراسیون فوتبال ایران برای فیفا ارسال کرده، درباره وضعیت قرارداد یاسر آسانی و امکان استفاده از او در دوران محرومیت نقل‌وانتقالاتی باشگاه درخواست شفاف‌سازی کرده است.
نکته مهم این مکاتبه، اشاره استقلال به دریافت نامه اعلام فسخ قرارداد آسانی است. بر اساس اطلاعات منتشرشده، باشگاه اعلام کرده که نامه وکیل این بازیکن را در تاریخ ۲۳ تیرماه ۱۴۰۵ دریافت کرده و پس از آن نیز توافق دیگری با او به امضا رسانده است. استقلال همچنین از فیفا درباره آثار حقوقی این توافق و لزوم ثبت مجدد بازیکن پرسیده است.
اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که آن را در کنار رأی کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال قرار دهیم؛ رأیی که در آن به ثبت نشدن فسخ قرارداد در فدراسیون و انکار نامه‌های منتشرشده درباره فسخ از سوی استقلال اشاره شده است.
پرسش اصلی این است که آیا نامه استقلال به فیفا، دریافت همان نامه‌ای را تأیید می‌کند که باشگاه در جریان رسیدگی داخلی، وجود یا اصالت آن را انکار کرده است؟ اگر هر دو موضع به یک نامه مربوط باشند، تناقضی جدی در اظهارات رسمی باشگاه مطرح می‌شود و مدیران استقلال باید درباره آن توضیح دهند. البته تأیید دریافت یک نامه لزوماً به معنای پذیرش اعتبار حقوقی فسخ نیست و برای اثبات تناقض باید متن کامل مکاتبه با فیفا با دفاعیات استقلال تطبیق داده شود.
از نظر مقررات داخلی فوتبال ایران، ثبت رسمی فسخ قرارداد در فدراسیون اهمیت دارد و کمیته انضباطی نمی‌تواند صرفاً بر اساس نامه اعلام فسخ، بدون بررسی الزامات قانونی، قرارداد را فسخ‌شده تلقی کند. با این حال، در رسیدگی‌های بین‌المللی، اعتبار فسخ ممکن است با بررسی مفاد قرارداد، مکاتبات طرفین و توافق‌های انجام‌شده ارزیابی شود؛ بنابراین، ثبت نشدن فسخ در فدراسیون به‌تنهایی لزوماً به معنای بی‌اعتباری آن در همه مراجع نیست.
نامه استقلال از این جهت اهمیت دارد که می‌تواند زمان اطلاع باشگاه از اعلام فسخ و اقدامات بعدی آن را روشن کند. همچنین، طبق اطلاعات منتشرشده، کمیته انضباطی کنفدراسیون فوتبال آسیا نیز خواستار دریافت این مکاتبه از فدراسیون ایران شده است. با این حال، برای قضاوت درباره نحوه رسیدگی به پرونده یا احتمال کوتاهی مسئولان، باید سوابق ارجاع و بررسی نامه مشخص شود.
گره دیگر پرونده به توافق مجدد استقلال با آسانی بازمی‌گردد. اگر قرارداد قبلی فسخ شده و پس از آن توافق تازه‌ای به امضا رسیده باشد، باید روشن شود که آیا این توافق در حکم جذب بازیکن جدید است و مشمول محرومیت نقل‌وانتقالاتی باشگاه می‌شود یا خیر. پاسخ به این پرسش به اعتبار فسخ قبلی، ماهیت توافق جدید و مفاد محرومیت استقلال بستگی دارد؛ بنابراین، صرف امضای توافق تازه به‌تنهایی برای غیرمجاز دانستن حضور بازیکن کافی نیست.
پرونده آسانی بار دیگر اهمیت دقت در مکاتبات حقوقی و اجرای مقررات را در فوتبال ایران برجسته کرده است. اکنون باید روشن شود استقلال چه زمانی از فسخ مطلع شده، توافق بعدی بر چه مبنایی شکل گرفته و محتوای نامه ارسالی به فیفا چه تأثیری بر ارزیابی پرونده خواهد داشت.