حوزه/ پرستاری تنها به درمان بیماری‌ها محدود نمی‌شود، بلکه تسکین رنج، حفظ کرامت انسان و همراهی با بیماران را نیز در بر می‌گیرد. در نگاهی الهام‌گرفته از سیره حضرت زینب (س)، این حرفه جلوه‌ای از عشق، ایمان و مسئولیت انسانی است.
خبرگزاری حوزه | در تالار بزرگان تاریخ، آنچه یک خدمت را از کاری ساده متمایز می‌کند، «روح حاکم» بر آن است؛ روحی که از عشق و نگاه قدسی به رنج دیگری سرچشمه می‌گیرد. در روز پرستار، اگر بخواهیم به جست‌وجوی معنای حقیقی «مراقبت» بپردازیم، نگاهمان ناگزیر به سوی قامت بلند حضرت زینب (س) معطوف می‌شود؛ بانویی که در سخت‌ترین لحظات تاریخ، «پرستار آگاهی» و «مراقب ایمان» بود.
پرستاری، فراتر از درمان جراحت‌های جسمانی، هنر آرامش‌بخشی به جان‌های لرزان است. حضرت زینب (س) در میانه طوفان کربلا، نه‌تنها مراقب سلامت جسمانی عزیزان خود بود، بلکه از سلامت روحی و ثبات کلام خاندان نبوت نیز پاسداری می‌کرد. ایشان در آن روزهای سرشار از رنج، تجسم «مراقبت صبورانه» بود؛ مراقبتی که با نگاهی مهرورزانه بر زخم‌های تاریخ مرهم می‌نهاد و با کلامی استوار، از فروپاشی معنا جلوگیری می‌کرد.
در تاریخ کربلا، هنگامی که زخم‌ها بر تن رنج‌دیدگان نشسته بود، حضرت زینب (س) فراتر از یک مشاهده‌گر، نقش «نگهبان معنا» را بر عهده گرفت. ایشان می‌دانست که اگر مراقبت تنها به درمان زخم‌های جسمانی محدود شود، رنجی بزرگ‌تر، یعنی «فقدان معنا و هویت»، جان جامعه را خواهد آزرد. ازاین‌رو، با ایستادگی و کلام خود، از فروپاشی روانی و معنوی بازماندگان واقعه کربلا جلوگیری کرد. ایشان به ما آموخت که پرستاری حقیقی، مراقبت از «کرامت انسانی» در لحظاتی است که این کرامت در معرض تهدید قرار می‌گیرد.
پرستاری بدون عشق، تنها یک «تکنیک» است و بدون مسئولیت، صرفاً یک «وظیفه». اما حضرت زینب (س) این دو را به هم پیوند زد. ایشان مراقبت از خاندان و همراهان را نه از سر اجبار، بلکه با تکیه بر «مسئولیت عاشقانه» بر عهده گرفت.
حضرت زینب (س) به ما آموخت که در مسیر خدمت به انسان، باید میان «دقت علمی» در حفظ سلامت و «لطافت قلبی» در مواجهه با رنج، پلی از جنس ایمان بنا کرد.
پرستارانی که امروز در مسیر شفابخشی گام برمی‌دارند، در واقع میراث‌داران آن سبک از خدمت‌اند؛ خدمتی که در آن، «دستان درمانگر» با «قلب مهربان» پیوند می‌خورد.
خدایا! در این روز، به هر آن‌کس که با دستان خود و نگاه مهرآمیزش، درد انسانی را تسکین می‌دهد، از فیض صبر و ایثار زینبی عطا کن تا مراقبت از یک وظیفه، به عبادتی بی‌کران بدل شود.
فرجام سخن
در روز پرستار، تکریم کسانی که دست‌هایشان با درد دیگران گره خورده است، در واقع ستایش همان روحی است که حضرت زینب (س) در کربلا به نمایش گذاشت؛ روحی که می‌داند مراقبت، تنها درمان یک بیماری نیست، بلکه «تداوم‌بخشیدن به زندگی» و «حفاظت از شکوه انسانیت» در برابر تاریکی‌هاست.
ای پرستاران! هر بار که با نگاهی مهربان به دردی می‌نگرید و برای تسکین آن می‌کوشید، بخشی از میراث زینبی را زنده نگه می‌دارید.
علی احمد پناهی دانشیار پژوهشگاه حوزه و دانشگاه