در شرایطی که تیم‌های مطرح آسیایی برای محک زدن خود مقابل رقبای قدرتمند برنامه‌ریزی کرده‌اند، تیم ملی ایران باید برابر فلسطینی قرار بگیرد که بدون ۱۵ بازیکن در فهرست خود به میدان می‌رود.
فیفادی نوامبر فرصتی است تا تیم‌های ملی فوتبال نقاط ضعف و قوت خود را شناسایی کنند، بازیکنان را در شرایط مسابقه محک بزنند و برای رقابت‌های پیش رو آماده شوند؛ فرصتی که ظاهراً در فوتبال آسیا برای بعضی‌ها معنای متفاوتی دارد!
ژاپن در آزمون برزیل و پاراگوئه
نگاهی به برنامه تیم‌های مطرح قاره در این پنجره بین‌المللی نشان می‌دهد ژاپن، استرالیا، کره جنوبی و عربستان هر کدام برای خودشان مسابقاتی در نظر گرفته‌اند که می‌تواند محک جدی و ارزشمندی باشد. در این میان اما برنامه تیم ملی ایران و انتخاب فلسطین به عنوان یکی از رقبای این دوره، پرسش‌های زیادی را درباره نحوه برنامه‌ریزی فدراسیون فوتبال ایجاد می‌کند.
ژاپن امروز، در سنگاپور مقابل برزیل قرار می‌گیرد؛ تیمی که نیازی به معرفی ندارد و رویارویی با آن می‌تواند عیار سامورایی‌ها را در برابر یکی از قدرت‌های بزرگ فوتبال جهان مشخص کند. ژاپنی‌ها البته به همین یک مسابقه هم بسنده نکرده‌اند و ۲۶ آبان باید به مصاف پاراگوئه بروند. دو حریف با دو سبک متفاوت که می‌توانند محک مناسبی برای شاگردان هاجیمه موریاسو باشند.
استرالیا، کره و عربستان در مسیر محک جدی
استرالیا هم در این فیفادی سراغ قطر و اردن رفته است. کانگوروها جمعه ۲۲ آبان برابر قطر قرار گرفتند و قرار است سه‌شنبه این هفته با اردن دیدار کنند. مسابقه دوم ابتدا قرار بود در امان برگزار شود اما به دلیل ملاحظات امنیتی به دوحه منتقل شد. هر دو حریف از تیم‌های حاضر در سطح بالای فوتبال آسیا هستند و این مسابقات در برنامه آماده‌سازی استرالیا قرار داشت.
کره جنوبی نیز در دوحه با عربستان سعودی روبه‌رو شد و ۲۶ آبان باید مقابل قطر قرار بگیرد. عربستان هم پس از رویارویی با کره، در ادامه این پنجره به مصاف ازبکستان می‌رود. به این ترتیب چهار تیم مطرح آسیایی در حال تجربه مسابقاتی هستند که دست‌کم از نظر سطح و کیفیت حریفان، امکان ارزیابی جدی‌تری را برای کادرهای فنی آنها فراهم می‌کند.
حریف ایران با غیبت ۱۵ بازیکن!
حالا برنامه ایران را کنار این مسابقات بگذارید. تیم ملی کشورمان در تورنمنت چهارجانبه بصره باید برابر فلسطین قرار بگیرد؛ تیمی که حتی وضعیت نفراتش هم در آستانه این مسابقه با ابهام‌هایی همراه بوده است.
بر اساس گزارش رسانه تخصصی فوتبال فلسطین، ایهاب ابوجزر، سرمربی این تیم، با غیبت ۱۵ بازیکن در فهرست اولیه مواجه شده است. در توضیحات منتشرشده، از هفت بازیکن مصدوم، شش بازیکنی که نتوانستند به تیم ملحق شوند و یک بازیکن دیگر که در لحظات آخر به اردو نرفت، نام برده شده است. البته همین گزارش تأکید می‌کند که فلسطین همچنان می‌تواند ۱۰ نفر از ۱۱ بازیکن اصلی خود در دیدار قبلی مقابل چین را در اختیار داشته باشد. بنابراین نباید غیبت ۱۵ بازیکن را به معنای کنار گذاشتن ۱۵ مهره ثابت ترکیب اصلی تلقی کرد.
با این حال، اصل ماجرا تغییر نمی‌کند؛ وقتی تیمی با چنین مشکلاتی در فهرست نفرات خود روبه‌رو است، طبیعی است که کیفیت و شرایط مسابقه برای ارزیابی فنی اهمیت بیشتری پیدا کند. آیا قرار است تیم ملی ایران در این دیدار به دنبال محک خوردن برابر یک حریف آماده و کامل باشد یا صرفاً انجام یک مسابقه در تقویم فیفادی اهمیت داشته است؟
در همین راستا بخوانید: ترکیب احتمالی تیم ملی ایران مقابل فلسطین با چهره‌های جدید
چرا ایران نباید حریفان بزرگ‌تری داشته باشد؟
وقتی ژاپن برای رویارویی با برزیل و پاراگوئه برنامه‌ریزی می‌کند، استرالیا به مصاف قطر و اردن می‌رود و کره جنوبی و عربستان هم مقابل یکدیگر و ازبکستان قرار می‌گیرند، این سؤال به وجود می‌آید که چرا فوتبال ایران نباید در همین پنجره به دنبال حریفانی در سطح بالاتر باشد؟
قرار نیست تیم ملی در هر فیفادی الزاماً با برزیل و آلمان بازی کند؛ اما انتظار می‌رود فدراسیون با توجه به نیازهای فنی تیم ملی، حریفانی را انتخاب کند که نقاط ضعف و قوت بازیکنان را به شکلی واقعی‌تر آشکار کنند. مسابقه‌ای که قرار است فقط یک خانه از تقویم را پر کند، لزوماً به معنای یک گام رو به جلو نیست؛ آن هم مقابل تیم شماره ۹۲ رنکینگ فیفا که ۱۵ بازیکن خود را در اختیار ندارد.
بهانه میزبانی در خارج از ایران پذیرفته نیست
ناگفته نماند؛ با توجه به الزام برگزاری دیدارهای تیم ملی کشورمان از سوی کنفدراسیون فوتبال آسیا در خارج از مرزها، قطعاً بهانه‌هایی از این دست هم از سوی فدراسیون فوتبال پذیرفته نیست؛ اینکه به فلان کشور پیشنهاد دادیم اما آنها سفر به خاورمیانه را نپذیرفتند. اتفاقاً در چنین شرایطی هنر فدراسیون، پیدا کردن حریفانی است که با وجود محدودیت‌های میزبانی، بتوانند نیازهای فنی تیم ملی را تأمین کنند.
مسئله فقط بازی با فلسطین نیست؛ مسئله نوع نگاه به فرصت‌های بین‌المللی است. فیفادی برای تیم‌هایی که برنامه مشخص دارند، فرصتی برای پیشرفت است و برای آنهایی که بدون هدف‌گذاری روشن وارد مسابقه می‌شوند، ممکن است به چند روز تمرین و یک بازی معمولی محدود شود.
حالا باید از فدراسیون فوتبال پرسید: در شرایطی که رقبای آسیایی برای بالا بردن سطح آمادگی خود به دنبال مسابقات جدی‌تر هستند، برنامه ایران برای استفاده از این فرصت چیست؟ آیا واقعاً نمی‌شد در این فیفادی حریفی متناسب با نیازهای فنی تیم ملی پیدا کرد؟