بررسی شیائومی ۱۸ پرو مکس: گوشی فوق‌العاده‌ای است، اما به چه قیمتی؟

گوشی شیائومی ۱۸ پرو مکس، محصولی است که هم کاملاً قابل پیش‌بینی بود و هم کاملاً غافلگیرکننده. این گوشی از نظر ظاهری شباهت زیادی به نسل قبلی خود یعنی ۱۷ پرو مکس دارد، اما در عین حال تفاوت‌های بی‌شماری نیز در آن به چشم می‌خورد. در کنار ارتقاهای واقعی، شاهد ویژگی‌هایی هستیم که در نگاه

گوشی شیائومی ۱۸ پرو مکس، محصولی است که هم کاملاً قابل پیش‌بینی بود و هم کاملاً غافلگیرکننده.

این گوشی از نظر ظاهری شباهت زیادی به نسل قبلی خود یعنی ۱۷ پرو مکس دارد، اما در عین حال تفاوت‌های بی‌شماری نیز در آن به چشم می‌خورد. در کنار ارتقاهای واقعی، شاهد ویژگی‌هایی هستیم که در نگاه اول شبیه به یک ارتقای جذاب به نظر می‌رسند، اما در عمل بیشتر به یک ترفند تبلیغاتی شبیه‌اند. حتی اگر فکر می‌کنید این گوشی بیش‌ازحد گران است و ارزش خرید ندارد، نمی‌توانید منکر این حقیقت شوید که با محصولی بااصالت و متمایز روبه‌رو هستیم. اما سؤال اصلی اینجاست: به چه قیمتی؟

طراحی و نمایشگر پشتی

ماژول نمایشگر پشتی در این نسل کشیده‌تر شده است، اما حداقل لنزهای دوربین اکنون هم‌سطح با آن قرار گرفته‌اند. این یعنی گوشی دیگر هنگام قرار گرفتن روی سطوح صاف لق نمی‌زند که قطعاً یک نکته مثبت است. اما جنبه منفی ماجرا این است که وجود یک نمایشگر اضافه در کنار باتری بزرگ‌تر، باعث شده ۱۸ پرو مکس به دومین گوشی سنگینی تبدیل شود که تاکنون در دست گرفته‌ام.

دکمه هوش مصنوعی (AI Button) نیز دقیقاً همان چیزی است که از نامش پیداست؛ قابلیت‌های شخصی‌سازی این دکمه به قدری محدود است که کاملاً مشخص است شیائومی نمی‌خواهد کاربران از آن به‌عنوان یک دکمه با کاربری دلخواه استفاده کنند. ویژگی دیگر، قابلیت Hyper XiaoAi Memory است که احتمالاً برایتان آشنا به نظر می‌رسد. این ویژگی در واقع همان کپی‌برداری از قابلیت Mind Space اوپو است؛ با یک بار فشردن آن، هوش مصنوعی محتوای روی صفحه را خلاصه‌سازی کرده و در گوشی ذخیره می‌کند.

با این حال، بخش بزرگی از این محتوا همچنان فقط به زبان چینی در دسترس است. بنابراین تا زمان عرضه مدل جهانی، این ویژگی عملاً برای کاربران بین‌المللی کاربرد چندانی نخواهد داشت.

سال گذشته معتقد بودم نمایشگر پشتی ارزش کاربردی چندانی ندارد؛ اما آمار فروش شیائومی ۱۷ پرو مکس ثابت کرد که ارزش احساسی و جذابیت‌های بصری نیز برای خریداران مهم است. به نظر می‌رسد شیائومی نیز به همین نتیجه رسیده است؛ چراکه سری ۱۸ پرو نه‌تنها نمایشگر پشتی را حفظ کرده، بلکه قابلیت‌های بیشتری برای افزایش این جذابیت احساسی به آن افزوده است.

برای مثال، اکنون می‌توانید نوتیفیکیشن‌های مختلف را روی نمایشگر پشتی مشاهده کنید. این صفحه نمایش در حال حاضر از قابلیت ثبت اسکرین‌شات نیز پشتیبانی می‌کند و حتی می‌توانید اسکرین‌شات ثبت‌شده را همراه با فریم خود گوشی به نمایش بگذارید. این نمایشگر کوچک پتانسیل‌های بی‌شماری دارد، اما اگر بخواهیم فقط به به‌روزرسانی‌های خود شیائومی متکی باشیم، برآورده کردن نیازهای همه کاربران دشوار خواهد بود. به همین دلیل، شیائومی اکنون به شما اجازه می‌دهد با استفاده از هوش مصنوعی، عملکردهای دلخواه خود را به این نمایشگر اضافه کنید.

کافی است به‌طور خلاصه توصیف کنید که چه قابلیتی مد نظرتان است. هوش مصنوعی خواسته شما را درک کرده و آن عملکرد را برایتان برنامه‌ریزی می‌کند. پس از ۳ تا ۵ دقیقه انتظار، قابلیت جدید شما آماده استفاده روی نمایشگر پشتی خواهد بود.

اسپیکر گوشی‌های رقیب نیز در حال پیشرفت است؛ بنابراین در مقایسه با آن‌ها، سیستم سه‌گانه اسپیکرهای ۱۸ پرو مکس برتری چشمگیری در کیفیت صدا ندارد. تست صدای اسپیکر در انتهای ویدیو قرار داده شده است و در صورت تمایل می‌توانید خودتان کیفیت آن را قضاوت کنید.

نمایشگر

صفحه نمایش ۱۸ پرو مکس احتمالاً جنجالی‌ترین بخش این گوشی است. پیش از هر چیز، باید تأکید کنم که با نمایشگر باکیفیتی روبه‌رو هستیم. صرف‌نظر از عدم پشتیبانی از رزولوشن 2K، پیدا کردن ایراد در این نمایشگر واقعاً کار دشواری است.

بخش بحث‌برانگیز ماجرا، تکنولوژی جدید نمایشگر حریم خصوصی (Privacy Display) است. شیائومی نیمی از پیکسل‌های این صفحه نمایش را با یک لایه مشبک پوشانده است. وقتی پیکسل‌های معمولی خاموش می‌شوند، مشاهده محتوای صفحه از زاویه‌های کناری تقریباً غیرممکن می‌شود.

این فناوری در دو زمینه بهتر از سامسونگ عمل می‌کند. نخست اینکه به لطفطراحی RGB S-Stripe که در آن ساب‌پیکسل‌ها در یک پیکسل به اشتراک گذاشته نمی‌شوند، نمایشگر در حالت حریم خصوصی، وضوح و شارپنس بهتری نسبت به گلکسیS26 اولترا ارائه می‌دهد.

دوم اینکه، ۱۸ پرو مکس عملکرد هوشمندانه‌تری دارد. این گوشی می‌تواند حالت حریم خصوصی را فقط روی بخش‌های خاصی از صفحه اعمال کند؛ مثلاً می‌تواند تنها نوتیفیکیشن‌ها و پنجره‌های شناور را تاریک کند. حتی امکان روشن یا خاموش کردن خودکار این حالت بر اساس موقعیت مکانی شما وجود دارد. می‌توان گفت شیائومی ۱۸ پرو مکس بهترین پیاده‌سازی نمایشگر حریم خصوصی را در میان تمام گوشی‌هایی که تاکنون دیده‌ام، ارائه می‌دهد.

اما پس از بررسی مزایا، باید دید هزینه این قابلیت چیست. سه نقطه ضعف عمده در این زمینه وجود دارد. اول از همه، زاویه دید به‌شدت افت می‌کند. تصور نکنید چون معمولاً مستقیم به گوشی نگاه می‌کنیم، زاویه دید ضعیف اهمیتی ندارد. در واقعیت، ما بارها از زوایای مختلف به صفحه نمایش نگاه می‌کنیم.

برای مثال، زمانی که در حال رانندگی هستید و گوشی روی هولدر قرار دارد، ممکن است حتی نتوانید نقشه مسیریابی را به‌وضوح ببینید. یا وقتی گوشی روی میز است و می‌خواهید فقط نگاهی گذرا به یک نوتیفیکیشن بیندازید، صفحه نمایش به‌شدت تاریک به نظر می‌رسد. حتی اگر گوشی را کمی به صورت خود نزدیک کنید، متوجه تغییر رنگ واضحی در بالا و پایین صفحه خواهید شد.

نقطه ضعف دوم این است که نگاه کردن به صفحه از بالا یا پایین، حالت حریم خصوصی را فعال نمی‌کند. این یعنی هنگام بازی کردن یا تماشای ویدیو در حالت افقی، تمام ویژگی‌های مربوط به حریم خصوصی کاملاً بی‌مصرف می‌شوند.

سومین نقطه ضعف، افت شدید وضوح تصویر است. برای دیدن این افت کیفیت نیازی به میکروسکوپ ندارید؛ فقط کافی است گوشی را کمی به چشمان خود نزدیک کنید تا متوجه کاهش شارپنسی شوید که ناشی از نصف شدن تعداد پیکسل‌های فعال است.

اگر از دوربین اولتراواید خوشم نیاید، می‌توانم کمتر از آن استفاده کنم. اگر نمایشگر پشتی را دوست نداشته باشم، می‌توانم نادیده‌اش بگیرم. اما نمی‌توانم بدون روشن کردن صفحه نمایش از گوشی استفاده کنم. از آنجا که نمایشگر حریم خصوصی در تمام مدل‌های سری ۱۸ پرو به‌صورت استاندارد قرار داده شده است، اگر بخواهیم فقط کیفیت صفحه نمایش را معیار قرار دهیم، بهترین نمایشگر امسال شیائومی متعلق به سری ۱۸ پرو نیست؛ بلکه در سری ارزان‌تر ردمی K۱۰۰ پرو یافت می‌شود که کمی طعنه‌آمیز است.

عملکرد سخت‌افزاری

با وجود اینکه پلتفرم جدید اسنپدراگون آن جهش نسلی که انتظار داشتیم را ارائه نمی‌دهد، شیائومی بهینه‌سازی‌های فراوانی در زمینه عملکرد و سیستم خنک‌کننده ۱۸ پرو مکس انجام داده است. سال گذشته، به دلیل مشکلات ناشی از نمایشگر پشتی، عملکرد ۱۷ پرو مکس در اجرای بازی‌ها ضعیف‌تر از سایر گوشی‌های مجهز به همان پردازنده بود.

اما امسال شرایط متفاوت است. حتی در بازی گرافیکی Honkai: Star Rail که یکی از سنگین‌ترین عناوین تست ما محسوب می‌شود، ۱۸ پرو مکس توانست اوج عملکرد خود را به مدت ۱۱ دقیقه بدون افت فریم حفظ کند. حتی پس از شروع افت فریم، نرخ فریم همچنان در حدود ۵۵ فریم بر ثانیه باقی ماند که بسیار فراتر از انتظار من بود. در بازی‌های سبک‌تر، تمرکز ما بیشتر روی مصرف انرژی است. حتی زمانی که میانگین نرخ فریم مشابه است، مصرف انرژی پایین‌تر به معنای تخلیه دیرتر باتری در ۱۸ پرو مکس است. وقتی این موضوع را در کنار باتری بزرگ‌تر گوشی قرار دهید، به این نتیجه می‌رسید که احتمالاً پیش از تمام شدن شارژ گوشی، این شما هستید که خسته می‌شوید.

با وجود بهبود سیستم خنک‌کننده در ۱۸ پرو مکس، همچنان این گوشی را به گیمرهای حرفه‌ای موبایل توصیه نمی‌کنم. نخست اینکه همه بازی‌ها از قابلیت‌های درون‌یابی فریم و وضوح فوق‌العاده پشتیبانی نمی‌کنند. برای مثال، بازی Genshin Impact از هر دو پشتیبانی می‌کند، اما بازی ZZZ هیچ‌کدام را ارائه نمی‌دهد. دوم اینکه، هرچند حداکثر دمای سطح گوشی چندان بالا نمی‌رود، اما بیشتر این گرما دقیقاً در قسمت کف دست چپ متمرکز می‌شود.

پس از تجربه طولانی‌مدت بازی، دست شما ممکن است کاملاً احساس ناراحتی کند. در مجموع، ۱۸ پرو مکس تجربه گیمینگ شگفت‌انگیزی ارائه نمی‌دهد و اگر پیشرفت آن چشمگیر به نظر می‌رسد، صرفاً به این دلیل است که عملکرد ۱۷ پرو مکس در این زمینه بسیار ضعیف بود.

دوربین‌ها

بزرگ‌ترین ارتقای دوربین در ۱۸ پرو مکس همچنان روی دوربین اصلی و تله‌فوتو متمرکز است. دوربین اصلی با حفظ پشتیبانی از فناوری LOFIC، اکنون به سنسور ۲۰۰ مگاپیکسلی ارتقا یافته است. در همین حال، دوربین تله‌فوتو نیز یک ارتقای همه‌جانبه را تجربه کرده و فاصله کانونی آن به عدد منطقی‌تر ۷۵ میلی‌متر تغییر یافته است.

البته ۲۰۰ مگاپیکسل برای یک گوشی هوشمند بیشتر جنبه تبلیغاتی دارد. عکس‌ها به‌صورت پیش‌فرض پس از ادغام پیکسل‌ها به‌صورت ۱۶ در ۱ با رزولوشن ۱۲.۵ مگاپیکسل ثبت می‌شوند. در واقع دوربین اصلی عملکردی مشابه نسل قبلی خود دارد؛ گستره دینامیکی آن عالی است و هیچ نقطه ضعف آشکاری در آن دیده نمی‌شود.

اگر به عکس‌هایی با گستره دینامیکی بیش‌ازحد وسیع علاقه‌ای ندارید، می‌توانید از حالت Essential Moment استفاده کنید. این حالت در واقع نسخه سبک‌تری از Leica Essential است و با افزایش کنتراست، جلوه سینمایی‌تری به عکس‌ها می‌بخشد.

این گوشی حالت سیاه‌وسفید را حفظ کرده و یک حالت پرطرفدار CCD نیز به آن افزوده است. در حالت CCD، عکس‌ها با کمی نویز بیشتر و اشباع رنگ بالاتر ثبت می‌شوند. همچنین، مشابه شیائومی ۱۷ اولترا، می‌توانید عکس‌های ثبت‌شده در این حالت را در فضای ابری آپلود کنید تا هوش مصنوعی کیفیت آن‌ها را بهبود بخشد. با این کار، رنگ‌ها کمی تغییر کرده و شارپنس تصویر نیز افزایش می‌یابد.

با این حال، ۱۸ پرو مکس ماهانه تنها ۶۰ آپلود رایگان در اختیار شما قرار می‌دهد و برای ارتقای عکس‌های بیشتر، باید هزینه اشتراک پرداخت کنید.

اما تفاوت حالت Leica Essential در ۱۷ اولترا با این حالت در ۱۸ پرو مکس چیست؟ تفاوت‌ها بسیار است. این حالت نوردهی را کمی افزایش و کنتراست را کاهش می‌دهد. از آنجا که تراز سفیدی دیگر روی حالت نور روز قفل نیست، دقت رنگ‌ها بسیار بهتر شده است. در مقایسه با جلوه غلیظ Leica M9 در شیائومی ۱۷ اولترا، این حالت Essential بسیار ملایم‌تر است و احتمالاً با سلیقه افراد بیشتری هم‌خوانی دارد.

دوربین تله‌فوتو به‌عنوان دوربینی که بیشترین ارتقای سخت‌افزاری را دریافت کرده، عکس‌های فوق‌العاده‌ای ثبت می‌کند. حتی در فاصله کانونی ۱۵۰ میلی‌متر و زوم ۱۰ برابری، کیفیت تصاویر بسیار بهتر از حد انتظار من بود. حداقل فاصله فوکوس نیز بسیار کوتاه است که امکان استفاده از آن برای عکاسی ماکرو را فراهم می‌کند. در نگاه اول با یک دوربین عالی و قابل‌اعتماد روبه‌رو هستیم، اما هیچ‌چیز کامل نیست.

در طول بررسی دوربین، با دو مشکل مواجه شدم. مشکل اول مربوط به تراز سفیدی است. همان‌طور که می‌بینید، ۱۸ پرو مکس مدام سعی می‌کند دمای رنگ مجسمه را اصلاح کند، اما هرگز روی یک تراز سفیدی مشخص ثابت نمی‌ماند. در نتیجه، عکس‌های نهایی ممکن است با دو دمای رنگ کاملاً متفاوت ثبت شوند.

مشکل دوم به لرزش‌گیر دوربین تله‌فوتو برمی‌گردد؛ ایرادی که پیش‌تر نیز در گوشی‌های شیائومی دیده بودیم. هر بار که دکمه شاتر را فشار می‌دهم، کادر به‌طور خودکار جابه‌جا می‌شود. به دلیل این باگ، عکس‌های کج‌ومعوج بی‌شماری ثبت کردم. امیدوارم تیمی از شیائومی این ویدیو را ببیند و هرچه سریع‌تر این باگ آزاردهنده را برطرف کند.

در مورد دوربین اولتراواید، از همان محل قرارگیری آن می‌توان فهمید که شیائومی عملاً از آن قطع امید کرده است. جالب است بدانید که سنسور این دوربین دقیقاً همان مدل استفاده‌شده در دوربین سلفی است. این یعنی عکس‌های ثبت‌شده با دوربین اولتراواید کیفیتی تقریباً مشابه عکس‌های سلفی شما خواهند داشت.

همانند ۱۷ پرو مکس، کیفیت عکس‌ها در طول روز قابل‌قبول است. به جز تفاوت رنگی محسوس، بیشتر عکس‌ها تا زمانی که روی آن‌ها زوم نکنید، رضایت‌بخش هستند. اما در شب، ضعف‌های این دوربین به‌شدت نمایان می‌شود. در نور کم، عملکرد آن در حد یک گوشی ۴۰۰ تا ۵۰۰ دلاری افت می‌کند؛ کیفیت تصویر ضعیف است، زمان نوردهی طولانی است و پردازش چندفریمی نیز غالباً با شکست مواجه می‌شود.

بله، ممکن است عملکرد آن حتی از گوشی قدیمی شما هم بدتر باشد؛ چراکه با یک لنز ۱۷ میلی‌متری با میدان دید (FOV) بسیار محدود روبه‌رو هستیم. در حالی که امسال برخی از گوشی‌های پرو مکس به دوربین اولتراواید ۱۳ میلی‌متری ۲۰۰ مگاپیکسلی مجهز شده‌اند. اگر واقعاً به عکاسی با لنز اولتراواید علاقه دارید، این موضوع می‌تواند برایتان بسیار ناامیدکننده باشد.

این تفاوت در عکاسی چندان به چشم نمی‌آید، اما هنگام ضبط ویدیو، فاصله کیفی بسیار آشکار می‌شود. دوربین اصلی عملکرد بسیار خوبی در فیلم‌برداری دارد، اما وقتی به دوربین اولتراواید سوئیچ می‌کنم، واقعاً باورم نمی‌شود که این خروجی متعلق به گوشی در این بازه قیمتی باشد.

این دوربین به‌شدت به نور حساس است. حتی اگر محیط خیلی تاریک نباشد، هنگام جابه‌جایی میان دوربین اصلی و اولتراواید، شاهد افت شدید کیفیت تصویر خواهید بود. فکر می‌کنم اگر شیائومی این دوربین را کاملاً حذف می‌کرد و در عوض ۱۰ دلار به من تخفیف می‌داد، بسیار خوشحال‌تر می‌شدم! البته ضبط ویدیو با دوربین اصلی بی‌نقص است و اگر از اولتراواید چشم‌پوشی کنیم، این سیستم دوربین همچنان در سطح یک پرچم‌دار قرار دارد.

عمر باتری

در میان تمام مدل‌های پرو مکس که اخیراً به بازار عرضه شده‌اند، شیائومی ۱۸ پرو مکس دومین باتری حجیم را در اختیار دارد. افزایش ظرفیت ۱۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی باعث شده تا این گوشی بتواند تحت هر شرایط استفاده‌ای، یک روز کامل شما را همراهی کند. در طول تست یک‌روزه دوربین ما، تنها ۱۵ درصد از شارژ باتری مصرف شد. سرعت شارژ سیمی همچنان ۱۰۰ وات و شارژ بی‌سیم ۵۰ وات است. در تست ما، شارژ کامل باتری حدود ۱ ساعت زمان برد که یک رکورد کاملاً معمولی محسوب می‌شود.

نتیجه‌گیری

نمایشگر پشتی، نمایشگر حریم خصوصی و حالت جدید Essential؛ چه این ویژگی‌ها را ترفندهای تبلیغاتی بدانیم و چه قابلیت‌هایی کاربردی، شیائومی تمام آن‌ها را در سری ۱۸ پرو گنجانده است. به لطف این گوشی، همچنان می‌توانیم در میان انبوهی از گوشی‌های هوشمند خسته‌کننده، کمی سرگرمی و تنوع پیدا کنیم.

اما قیمت این تنوع چقدر است؟ کاملاً واضح است؛ برچسب قیمتی بسیار گران. آیا ارزش دارد ۱۰۰ یا حتی ۲۰۰ دلار بیشتر برای این گوشی هزینه کنید؟ با مطالعه این بررسی، احتمالاً پاسخ خود را پیدا کرده‌اید.