تیم ملی نیازمند جراحی است نه مسکنهای موقتی. هرچند این موضوع بارها بررسی و تکرار شده فقط گوش شنوایی نیست.
روزنامه اعتماد نوشت: پیروزی دو بر صفر مقابل فلسطین شاید در ظاهر آماری مثبت برای تیم ملی فوتبال ایران ثبت کرده باشد اما اگر با نگاهی منصفانه و فارغ از نتیجهگرایی صرف به این مسابقه بنگریم به وضوح درمییابیم که این برد دلچسب نبود و چه بسا زنگ خطری جدی برای فوتبال ما محسوب میشود.
فلسطین حریفی که حتی در جمع نود تیم برتر رنکینگ فیفا جای ندارد با پانزده غایب در ترکیب اصلیاش به مصاف ایران آمده بود. با این حال شاگردان قلعهنویی تا زمانی که حریف 10 نفره نشده بود ناتوان از گشودن دروازه بودند. این ناکامی در خلق موقعیت و ناتوانی در دیکته کردن سبک بازی به تیمی که بخش بزرگی از قوای خود را در اختیار نداشت نشاندهنده یک بحران ساختاری در تیم ملی است.
در حالی که در همان روز فوتبال دنیا شاهد درخشش خیرهکننده ژاپن مقابل تیم قدرتمند برزیل بود. آن هم برزیلی که با تفکرات کارلو آنچلوتی به میدان آمده بود. اما ما در عراق برای شکست دادن تیمی که حتی تیم اصلیاش نبود به اخراج بازیکن حریف محتاج بودیم!
تضاد میان این دو تصویر تفاوت میان برنامهریزی استراتژیک و مدیریت باری به هرجهت را به رخ میکشد. تیمی که مدعی قهرمانی در آسیاست نمیتواند در مقابل حریفان درجه چهارم قاره تا این حد سردرگم و شلخته عمل کند.
اما اینکه تیم ملی تلفیقی از بازیکنان جوان و باتجربه را در زمین داشت نمیتواند سرپوشی بر ناکارآمدی تاکتیکی باشد. مشکل اصلی فراتر از نامها و مهرهها به تفکرات حاکم بر نیمکت بازمیگردد. تیم ملی بیش از هر زمان دیگری به خون تازه نیاز دارد آن هم نه فقط در ترکیب بازیکنان که در نگرش کادر فنی. انفعال در تصمیمگیری، تعویضهای بیبرنامه و نبود یک پلن «بی» مشخص برای عبور از دفاعهای لایهای ویژگیهایی است که این روزها در کالبد تیم ملی به وضوح دیده میشود.
برای مقایسه میتوان به دوران هشت ساله جنگ بازگشت؛ دورانی که کشور درگیر شدیدترین فشارهای خارجی و شرایط جنگی بود اما در همان سالها هم تیم ملی فوتبال ما تا این حد بیبرنامه، نچسب و آشفته بازی نمیکرد. آن روزها فوتبال ما هویت داشت و بازیکنان با تمام وجود برای پیراهن میجنگیدند اما حالا هم که شرایط کشور تقریبا شبیه همان زمان است شاهد تیمی هستیم که گویی قطبنمای خود را گم کرده است و این نمیتواند فقط به دلیل اوضاع داخلی کشور ربط داشته باشد.
این پیروزی اگرچه در تقویم فیفا ثبت شد و قلعهنویی را به آنچه که نیاز داشت رساند اما در اذهان هواداران فوتبال چیزی جز سرخوردگی بر جای نگذاشت. فوتبال ایران به جای درجا زدن و دلخوش کردن به بردهای بیهوده مقابل تیمهای تدارکاتی ضعیف نیازمند یک پوستاندازی بنیادین در سطوح مدیریتی و فنی است و اگر قرار باشد با همین فرمان پیش برویم سرنوشت ما در تورنمنتهای پیش رو جز حسرت و تماشای پیشرفت رقبا چیزی نخواهد بود. واقعیت تلخ اینجاست که تیم ملی نیازمند جراحی است نه مسکنهای موقتی. هرچند این موضوع بارها بررسی و تکرار شده فقط گوش شنوایی نیست.
