در سال ۱۹۶۷، زمانی که شهر مونترال کانادا میزبان یکی از مهم‌ترین نمایشگاه‌های جهانی با موضوع «انسان و جهان پیرامونش» بود، ایران نیز با پاویونی متفاوت و الهام‌گرفته از هویت تاریخی و هنری خود در این رویداد حضور پیدا کرد.
پاویون ایران با عنوان «هزار و یک چهره از ایران»، تلاشی برای معرفی تمدن، هنر، معماری و دستاوردهای کشور به مخاطبان بین‌المللی بود؛ فضایی که طراحی آن بر عهده عبدالعزیز فرمانفرمائیان، از معماران تأثیرگذار معماری معاصر ایران، قرار داشت. آنچه این پروژه را جذاب می‌کند، تلاش معمار برای پیوند دادن زبان معماری مدرن با نشانه‌ها و تزئینات برگرفته از معماری سنتی ایران است.
بهترین‌های معماری و دکوراسیون داخلی
ساختار پاویون در دو طبقه شکل گرفته بود و یکی از ویژگی‌های شاخص آن، بازشوی بزرگی در میان حجم بنا بود که به فضا سیالیت بصری بیشتری می‌بخشید. در طراحی نما و جزئیات تزئینی، از فرم‌هایی برگرفته از معماری سنتی ایران استفاده شده بود و پوشش‌هایی با رنگ لاجوردی، یادآور کاشی‌های معرق اصفهان، جلوه‌ای ایرانی به ساختمان می‌دادند. لبه‌های بازشوی میانی نیز با طرح‌های مسی و نقوش اسلیمی تزئین شده بودند؛ جزئیاتی که در کنار فرم کلی مدرن بنا، هویتی آشنا و ریشه‌دار ایجاد می‌کردند.
پاویون «هزار و یک چهره از ایران» را می‌توان نمونه‌ای قابل‌توجه از تلاش معماری معاصر ایران برای بازنمایی هویت ملی در بستری بین‌المللی دانست؛ پروژه‌ای که در آن، فرم‌های مدرن در کنار کاشی‌کاری، نقوش اسلیمی، هنرهای دستی و میراث تاریخی قرار گرفتند تا تصویری چندلایه از ایران به جهانیان ارائه شود.